ใจความ ให้สืบพญาณมาใส่ด้วยสำนวนให้ได้ ถ้ามันว่าพญาณตายแลไปบ้านอื่นเมืองไกล ให้มันทังสองพิสูทต่อกัน
๓๐ อนึ่งผู้มีอรรถคดีกล่าวหาพิพาทกัน เมื่อลักขณวิวาทกันนั้นมีสักขิพญาณรู้เหนหลายคน ครั้นนำกระลาการไปเผชิญโดยอ้าง แลพญาณหลายคนให้การข้อใจความหมีต้องกัน ท่านว่าลักษณอันเดียวพญาณกล่าวหมีต้องกัน อย่าให้พึงฟัง ถ้าลักษณอันเดียวพญาณกล่าวคำต้องกัน ท่านให้ฟังเอาเปนพญาณได้ บาปบุญคุณโทษไว้แก่ผู้กล่าว
๓๑ อนึ่งโจทจำเลยอ้างพญาณผู้ใดออกชื่อปรากฎแล้ว ให้เผชิญในวันนั้น ถ้าอยู่แรมคืนจึ่งไปเผชิญบมิควร อย่าเอาผู้นั้นเปนพญาณเลย กล่าวมาทังนี้เหตุว่าพญาณนั้นเปนฆราวาศ ถ้าพญาณนั้นเปนสมณะไซ้ แม้นออกชื่อหลายวันหลายคืนจึ่งเผชิญ ควรให้เอาเปนพญาณได้
๓๒ อนึ่งโจทจำเลยนำตระลาการไปเผชิญพญาณ แลคู่ความผู้อ้างนั้นหมีได้นำไปถึงสถานที่อยู่แห่งพญาณผู้นั้น ไปถึงกลางทางแล้วกลับคืนมาเล่าไซ้ ควรให้ตระลาการกฎเอาคู่ความผู้อ้างนั้นเปนแพ้คดี
๓๓ อนึ่งโจทจำเลยนำกระลาการไปเผชิญพญาณ คู่ความ
