หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
52
อินทภาษ
- ยถา ปิ สลฺเลน มิคฺโค จ วิทฺโธ
- ปลายิโต นิลฺลิยิ กานนสฺมึ
- ลุทฺโท[1] จ โลหิตมนุคฺคเมนฺโต
- เอวํ ปิ อฏฺฏาธิการํ นิสมฺเม
- วากฺยานุสาเรน ปธารยนฺโต
- อฏฺฏาวิจาโร วรเปกฺขธิโร
- ทณฺฑํ กโรนฺโต วูปสนฺตรุทฺโธ
- ยุตฺโต สเม เว วิสเม วิวชฺเช
มีเนื้อความตามบาฬีว่า นายพรานเมื่อเหนตัวเนื้อแล้วปล่อยปืนซึ่งปืนไปต้องเนื้อเข้า บางทีต้องที่สำคัญตายกับที่ บางทีมิได้ต้องสำคัญ เนื้อนั้นปลาศหนีไปเร้นอยู่ในราวป่า แลนายพรานนั้นก็สกดตามไปโดยรอยเท้าและสายโลหิตอันหยดย้อยไปกว่าจะสุดรอยเท้าแลสุดสายโลหิต ก็พบซึ่งตัวเนื้ออันยิงลำบากนั้น มีอุประมาประดูจใด วากฺยานุสาเรน ปธารยนฺโต ให้สุภากระลาการตั้งใจหมายหมั้นพิจารณาให้ถูกต้องตาท้องสำนวน เอาความเท็จแลจริงให้ได้ถ่องแท้ ถ้าได้ความ จริง
เท็จ แต่ในข้อโจทหา จำเลยให้การ แลคำศักขิพญาณนั้น ก็ให้คัดเอาสำนวนไปชี้แก่ผู้พิภากษา ถ้าพิจารณาในสำนวนยังหาได้ จริง
เท็จ ไม่ ก็ให้เร่งไต่สวนตาม
- ↑ ทั้งสามฉะบับเขียนว่า ลุทฺโธ
ม.ธ.ก.
