หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (2).djvu/126

พระไอยการลักภา ลูกเมีย
ผู้คน $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ท่าน^[1]

จะกล่าวลักษณลักภา ผู้คน
ลูก
เมีย $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\\\ \ \end{matrix}}\right\}\,}$ ท่านไปเปนมูลคดีวิวาทให้บังเกิดความต้องตามบาฬีมีในคำภีรพระธรรมสาตรโดยสังเขบดั่งนี้ ปุตฺตาทิ อาทาย คตา สเหว ธิบายเนื้อความดั่งพรรณามาแล้ว จะกล่าวสาขคดี คือกิ่งความ ตามพระธรรมสาตรอันบุราณราชกระษัตรบัญญัติเปนบทมาตราสืบ ๆ กันมาดั่งนี้

ศุภมัศดุ ๑๘๙๙ มแมนักสัตว เดือนอ้าย ขึ้นเจดค่ำ พุทธวาร ปริเฉทกาลกำหนด จึ่งนายสามขลาเสมิยนพระสุภาวะดีบังคมทูลแด่สมเดจ์พระเจ้ารามาธิบดีศรีบรมจักรพรรดิราชาธิราชบรมบพิตรพระพุทธิเจ้าอยู่หัวประสงด้วยข้าหนีเจ้าไพร่หนีนาย แลมีผู้เอาไปถึงเชลียงศุกโขไททุ่ง^[2] ย้างบางยมสองแก้วสหลวงชาวดงราว^[3] กำแพงเพชเมืองท่านเปนอันหนึ่งอันเดียวกันดั่งนี้ แลมีผู้เอาทาษเอาไพร่ท่านมาขาย แลเจ้าทาษเจ้าไพร่แห่งพระนครศรีอยุทธยาพบแลมากล่าวพิภาษว่า ให้ผู้ไถ่ไปไล่เอา

---

1. พิมพ์ตามฉะบับหลวง L12y ยังเหลืออีกสองฉะบับตามเดิม คือ L12 (ก) และ L12x (ข)
2. ต้นฉะบับ: ทุง แก้ตาม ก และ ข
3. น่าจะเป็น ชากังราว ชื่อเมืองกำแพงเพ็ชรเก่า แต่ทั้งสามฉะบับเขียนตามที่พิมพ์นี้

ม.ธ.ก.