หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (2).djvu/130

128

ลักภา

---

เข้า
เกลือ
เรือ
ภาย
เงิน
ทอง $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\\\ \\\ \\\ \ \end{matrix}}\right\}\,}$ สรรพเหดุสิ่งใด ๆ แลเจือจานให้ ข้า
คน $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ท่านเปนกำลังให้หนีไปนอก บ้าน
เมือง $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ต่างบ้านต่างเมือง ท่านว่าให้ใช้ข้าคนท่าน

อนึ่งผู้มีอาสนสำคัญแกงใดยังอยู่ มันทาษหนีไปเอง จะเอาแก่ผู้ให้กำลังนั้นมิได้ เพราะสำคัญแกงใดขายยัง ถ้าส่งไปให้ไถต้นฅอเอาบนไว้ ถ้าได้คนนั้นมา มันว่าลักไปซ่อนไปฝากไว้ขายก็ดี ให้ไหมเปนลัก

6

๖ มาตราหนึ่ง ผู้ใดไปเจรจาซุบซิบด้วยลูกเมียไพร่ฟ้าข้าคนท่านให้ลักเอาทรัพยสิ่งสีนไปแล้วฆ่าตีเสียเอาแต่ทรัพยสิ่งสีนนั้น ท่านให้ฆ่าผู้ร้ายฬ่อลวงแนะนำนั้นให้ตกไปตามกัน ถ้าเอาไปฃายก็ดี มิทันฃายก็ดี เอาไปทำชู้ก็ดี เอาไปแทงฟันบาดเจบก็ดี ให้ไหมโดยพระราชกฤษฎีกาตามคดีนั้น ถ้าได้ตัวผู้ร้ายนั้นมา มีคำแก้ว่ามิได้แนะนำ ท่านว่าให้เอาคา^{[วซ 1]} เอาบนไว้ ถ้าได้ตัว^[1] คนซึ่งหนีนั้นมา มันว่าแนะนำ พิจารณาเปนสัจ ให้ไหมทวีคูนตรีคูน ควรด้วยสถานใดให้เอาสถานหนึ่ง

---

1. ต้นฉะบับ: ต้ว

1. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “คา” เป็น “ค่า” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)

ม.ธ.ก.