หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (2).djvu/131

129

ลักภา

---

7

๗ มาตราหนึ่ง ข้าคนลูกเมียท่านหนี ครั้นเจ้า ข้า
คน $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ พบตัวมันผู้หนี แลมันว่ามีผู้สั่งสอนให้หนี มีศักขิพญาณว่าสั่งสอนให้หนีจริง ท่านให้ปรับในระวางแนะนำ ถ้ามันไปบาดเจบล้มตาย โทษนั้นตกหนักอยู่แก่มันผู้เสี้ยมสอนลวงไปให้บาดเจบล้มตายนั้น แลส่วนตัวมัน ท่านว่ามันหากใคร่ไปด้วยเขา ให้ทวนโดยพระราชกฤษฎีกา

8

๘ มาตราหนึ่ง ถ้าชายชู้ลักภาลูกเมียท่านไปอาไศรยเรือนญาติพี่น้องพ้องพันธุ์เพื่อนฝูงมัน ๆ มิบอกเจ้าพ่อเจ้าแม่เจ้าผัวนายบ้านนายเมือง อำพรางไว้ให้อยู่เรือน ให้ลงโทษเจ้าเรือนกึ่งผู้ชักสื่อ ถ้าชายคุมพวกเพื่อนไปฉุดคร่าเอาลูกเมียท่านมาไว้เรือนพี่น้องญาติเพื่อนมัน แลเจ้าเรือนมิได้บอกแก่เจ้าพ่อเจ้าแม่เจ้าผัวแลนายบ้านนายเมืองให้รู้ อำพรางไว้ให้สำนักอยู่เรือน ให้ลงโทษเจ้าเรือนเท่าพวกไปด้วยโดยพระราชกฤษฎีกานั้น

9

๙ มาตราหนึ่ง ข้าคนท่านใส่สังขะลิกะบัญชรไว้หนีจาก เจ้า
นาย $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ มาสู่หาตน ๆ เอาสังขะลิกะบัญชรนั้นออก แล้วเอาข้าคนนั้นมาบอกแก่ เจ้าทาษ
นายคน $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ นั้น ท่านว่าหาโทษแก่ผู้เอาออก

ม.ธ.ก.