แลทาษีนั้นเปนทาษท่านแห่งหนึ่ง ทังสองมันภากันหนีไป นายเงินต่อนายเงินจะว่ากันนั้นมิได้ เพราะคนทังสองนั้นเปนโจรลักเอาข้าตัวหนีไปเอง อนึ่งถ้าบุรุษยนั้นมิได้เปนทาษ แลษัตรีนั้นเปนทาษีท่าน แลทังสองภากันหนีไป[1] ควรลงโทษบุรุษยคือโจรลักทาษีท่านไปแล อนึ่งษัตรีนั้นมิได้เปนทาษีท่าน แลบุรุษยนั้นเปนทาษท่าน แลทังสองภากันหนีไซ้ ควรลงโทษแก่สัตรีนั้นคือโจรลักทาษท่านไป
๒๔ มาตราหนึ่ง ทาษท่านหนีเจ้าไปพบ มีผู้ญื้อชักผลักใสทำให้ข้าคนท่านหนีไปก็ดี ชิงไว้มันหนีไปก็ดี ให้หาข้าคนท่านส่งให้แก่ท่าน ถ้าหาส่งมิได้ ให้ใช้ค่าคนท่าน
๒๕ มาตราหนึ่ง ผู้ใดลักไพร่ฟ้าข้าคนท่านขายแก่ประเทศต่างเมืองขายลงเรือลงสำเภาก็ดี เอาสีนจ้างแลส่งคนให้แก่ประเทศต่างเมืองก็ดี จับได้รู้ด้วยประการใด พิจารณาเปนสัจ ท่านให้ฆ่าผู้ร้ายนั้นเสีย ส่วนต่างประเทศนั้นให้เกาะจำไว้ ให้ไหมฉันโจร ส่วนตัวมันผู้ไปด้วยต่างประเทศนั้น ถ้าอายุศม ๑๒ ขวบขึ้นไปถึง[2] ๑๔
๑๕
๑๖ ขวบ ให้ทวนด้วยลวดหนัง
