ให้ขัดค่าคนนั้นเปนสามส่วน ให้ได้แก่ผู้เอามาส่งส่วนหนึ่ง ๒ ส่วนโดยใกล้แลไกล
๒๘ มาตราหนึ่ง ผู้ใดสั่งแลให้หนังสือแก่ท่านว่า ทาษตนหนีไป ถ้าพบให้เอามา จะให้บำเหนจ์แก่ท่าน ๆ พบซึ่งคนหนีได้มา จะเอาบำเหนจ์แก่เจ้าทาษ ๆ ก็มิให้แก่ผู้เอามา ๆ ก็เอาคนนั้นไว้ พิจารณาเปนสัจว่าฬ่อลวงท่านจริง ให้เอาเบี้ยบำเหนจ์ซึ่งสัญากันนั้นตั้งไหมทวีคูนให้แก่ผู้เอาทาษมาให้นั้น แล้วให้มันเสียค่าริดชาแทนด้วย เหดุใดจึ่งว่าดั่งนี้ เหดุผู้นั้นหาความสัจมิได้ ให้ยากแก่ความเมืองท่าน
๒๙ มาตราหนึ่ง ผู้ใดเอาผู้คนทาษไทลูกเมียท่านไปเสือกไสซุ่มซ่อนแห่งใด ๆ ก็ดี จับได้พิจารณาเปนสัจ ท่านให้เอาค่าตัวตั้งไหมทวีคูน ยกทุนค่าตัวให้แก่เจ้าของ เหลือนั้นเปนสีนไหมกึ่งพิไนกึ่ง
๓๐ มาตราหนึ่ง ผู้คนลูกเมียท่านหนีเองก็ดี มีผู้ภาหนีก็ดี ไปฝ่ายเหนือฝ่ายใต้[1] สุดหล้าฟ้าเขียว ชาวพระทวารด่านทางจับโจรได้ ท่านให้ลงโทษโจรโดยขนาด ส่วนคนนั้นให้เปนบำเหนจ์แก่ผู้จับ ถ้าเจ้า ทาษ
คน พบจะไถ่ ให้ไถ่เท่าค่าตัว
- ↑ ต้นฉะบับ: ไต่ แก้ตาม ก และ ข
