๒ มาตราหนึ่ง ผู้ใดให้เอกสารกู้ทรัพยสิ่งของท่านไป มีผู้รับประกันแลผู้ถือหนี้หนีหาย ให้ผู้รับประกันใช้ต้นสีนท่านจงเตม ถ้าผู้ถือหนี้ตาย จะเอาต้นสีนดอกเบี้ยแก่ผู้รับประกันมิได้
อนึ่งมิได้มีเอกสารกู้หนี้ขายคนรับประกัน จะเอาแก่ท่านนั้นมิได้
กล่าวลักษณกู้หนี้ถือสีนกันแลมีผู้ ค้ำ
ประกัน
นำถาม โดยสังเขปได้ ๒ มาตราเท่านี้
๑ มาตราหนึ่ง ผู้ใดเอาเงินไปปลงไว้แก่ท่าน จะเอาโพชนาสาลี นายเงินจะเอาโพชนมิได้ ให้นายเงินคิดเอาเงินนั้นทวีคูน อนึ่งผู้ใดเอาโพชนปลงไว้แก่ท่าน ว่าจะเอาเงิน แลอยู่มาพ้นกว่าปีกว่าเดือนวันสัญาไว้แก่กันนั้น ผู้รับเอาโภชนไว้มิได้ส่งเงินนั้นให้ เจ้าโพชนจะคิดเอาดอกเงินนั้นมิได้ ควรให้คิดเอาโพชนนั้นเปนทวีคูน
๒ มาตราหนึ่ง ผู้ใดเอาโพชนของท่านไปสัญาว่าถึง เดือน
ปี นั้นจะให้โพชนแก่ท่านเท่าใดก็ดี แลมิได้ให้โพชนตามกำหนด เมื่อเอาไปนั้นเปนกาลโภชน[วซ 1] ถูก
แพง ก็ดี เอาไป
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “โภชน” เป็น “โพชน” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
