ก็ดี ข่มขืนหญิงทาษถึงชำเรา หญิงร้องแรกมีสักขิพญาณไซ้ ท่านให้แบ่งข้าตัวหญิงนั้นเสียกึ่งหนึ่ง ๆ ให้มันส่งให้แก่เจ้าเงิน ถ้าจับมือถือนมกอดจูบข่มขืนไม่ถึงชำเรา พิจารณาเปนสัจ ให้แบ่งข้าตัวเปน ๔ ส่วน ลดส่วน ๑ ให้แก่เจ้าเงิน ๓ ส่วน ถ้ามันยอมด้วยไซ้ อย่าให้แบ่งทุนเฃานั้นเสียเลย ถ้ามันมิสมักอยู่ด้วย แลมันจะหย่าไซ้ มันยังหาเกิดบุดรด้วยเจ้าเงินแลพี่น้องลูกหลานแห่ง[1] เจ้าเงินไม่ จึ่งให้มันส่งข้าตัวจงถ้วน
๔๗ มาตราหนึ่ง นายเงินหาความแก่ทาษฝากว่าผิดเมีย ทาษ
ไท ตนไซ้ ถ้าเปนสัจ ให้ไหม ถ้าหาสินไหมจะเสียมิได้ ให้ทวนด้วยลวดหนังแทนเบี้ยปรับไหมนั้น ถ้าแล[2] นายเงินหามิเปนสัจไซ้ ให้ทาษฝากออกเปนไท จะให้ไหมดุจท่านไซ้มิได้ เหดุว่ายังเปนไทครึ่งทาษครึ่ง
๔๘ มาตราหนึ่ง ข้าสมจรด้วยกัน พ่อแม่แลเจ้าข้ามิให้ แลมันภากันหนีไปไกล หญิงนั้นยังมิเปนเมียชาย เปนแต่ชู้กัน แม้นชายผู้ใดมาทำชู้ด้วยหญิงนั้นเล่า จะไหมชายชู้พายหลังนั้นมิได้ เพราะว่าย่อมเปนชู้ทังสอง แลทรัพยสิ่งสีนแห่งหญิงนั้นมิให้ชายชู้ริบเอาเลย แม้นชายชู้นั้น
