ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (2).djvu/295

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
293
ลักขณโจร

อันว่าโจรฉกฉวยนั้นฤๅ คือ[วซ 1] ว่าหาเครื่องสาตราวุธหมีได้ ไปคอยอยู่ที่ถนนหนทางเปลี่ยว ช่วงชีงเอาทรัพย์สิ่งของเครื่องอัญมณีทังปวง

อันว่าโจรซุ่มซ่อนนั้นฤๅ คือว่าคบกันไปคอยด้อมมองณทับราวป่าท่าน้ำสถานที่ใด ๆ ก็ดีหมีให้เจ้าของรู้เหน เกบเอา ทรับ
ช้างม้า
เรือเกวียร
ประการใดไป

อันว่าโจรล้วงลักนั้นฤๅ คือว่าโจรล้วง เรือ
เรือน
ร้าน
เอาทรัพย์สิ่งของทังปวงไป

อันว่าโจรลักเลียมนั้นฤๅ คือว่าเรือเกวียรสิ่งของท่านไว้ณ ท่า
บ้าน
เริอน
แห่งใดๆ ก็ดี เอาสิ่งของท่านไปไม่บอกเจ้าของ เจ้าของภบเหนจึ่งว่าหยอกยืม

อันว่าสาธารณโจรนั้นฤๅ คือว่าเปนโจรไปด้วยเขา อยู่เฝ้า[1] เรือกดี[วซ 2] ไปด้วยแต่กลางทางแล้วกลับมาก็ดี หมีได้ทำร้ายด้วยเขา

อันว่านิลำภรโจรนั้นเปนโจรแต่เหตุโทษพิรุทติจพันดุจมณทินนิลเมฆอันคล้ำดำติจอยู่


  1. ต้นฉะบับ: เฝ่า แก้ตาม ก
  1. มีใบบอกแก้คำผิดให้เพิ่มเชิงอรรถดังนี้ “ต้นฉะบับ: คืว” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
  2. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “กดี” เป็น “ก็ดี” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
ม.ธ.ก.