อนึ่งสีนที่นอนแลเล่าเข้าของกินเลิ้ยงผู้เถ้าผู้แก่วันมีแขกมี[1] ภอจะเอาแก่กัน ถ้าจะอย่ากันก็ดี ตายจากกันก็ดี ท่านให้ยกเสีย
๗๓ มาตราหนึ่ง บริคนไปอยู่กับเมียแล้ว แลว่ามีสีนบริคนมาก เมื่อดูไซ้ หาสีนใน[2] บริคนมามิได้ แลมีแต่น้อยนั้นก็ดี แลมันเฃ้าในระวางอำพราง ถ้าอำพรางท้าวพระญา ให้ตัดปาก ถ้าอำพรางขุนนางผู้ใหญ่ ให้ตีด้วยลวดหนังโดยสกรรแลมีสกรร ถ้าอำพรางผู้เถ้าผู้แก่ไซ้ แม้นชายทำสมรศได้เท่าใด ให้ไว้แก่หญิงจงสิ้นเปนโทษแก่ชายแล แม้นหญิงทำสมรศได้เท่าใด ให้ไว้แก่ชายจงสิ้นเปนโทษแก่หญิงผู้พรางนั้น แม้นเขาทำบริคนพรางทังสองข้างไซ้ ให้ปันกันแต่คลกึ่ง อย่าปันดั่งสมรศนั้นเลย
๗๔ มาตราหนึ่ง ราษฎรทังหลายในแว่นแคว้นเสมามณทล ให้เลิ้ยงดูลูกเมียพี่น้องพ้องพันธุจงชอบโดยธรรม บางคนมีเมีย สอง
สาม คนก็ดี เมื่อเกิดลาภได้ไร่นาเรือกสวนสรรพทรัพยทังหลาย ควรให้แก่เมียเดิมสองส่วน ให้แก่เมียกลางส่วนหนึ่ง ให้แก่เมียสุดกึ่งส่วน
