บรมราชกระษัตรบัญญัติไว้โดยไนยมาตราสืบ ๆ มานี้เถิด
กล่าวลักษณโทษทวะดึงษกรรมการ ๓๑ ประการยุติแต่เท่า[1] นี้
จะกล่าวข้อความมูลคดีอันมีในคำภีรพระธรรมสาตรเกิดแต่ เอกุณตึง มูลวิวาท แจกออกโดยพระบาฬีว่า สงฺคามโทสา ปิ จราชทุฏฺโฐ คือผู้ต้องโทษในงานพระราชสงคราม แลผู้ประทุษร้ายต่อพระบาทสมเดจ์บรมนารถบรมบพิตร อดิศรเดชเชษฐมาตยา มหาประชากรธิบดี ศรีวิสุทธิอุดมบรมนราธิเบศ พระพุทธิเจ้าอยู่หัว ผู้ทรงพระเดชคุณานุภาพปกแผ่ไปเปนอันมากแก่หมู่วิมลมุขมาตยานราราชคามนิคมเขตประเทษอวสาณะอาณาจักร เปนหลักแก้วก่อกิจศุขทั่วทุกทวยราษฎรบริสา อุประมามหาจักรวาฬพิสาลศีขเรศ กันประเทษธรณี มิให้มีจุลาจล วิกลลายไหลเลื่อน[2] ลงสู่มหาสมุทได้ สรรพสัตวอาไศรยเปนศุขทุกทิวาราตรีกาล ดั่งพิษฎารคุณสุนธเรศพิเศศอดุล ด้วยทรงพระราชอาณาจักรกำหนดตรา เพื่อกำลังพระเมตาเปนมหาบุพภาคบุเรจาริกไว้เปนพระโลกรรถจริย หวังให้ฉัมภิดตะโลมหังษชาติ มิให้ประมาทในหมู[วซ 1] พระคุณได้ จึ่งทรงพระราชบัญญัติจัดเปนบทมาตรา ชื่อว่าสาขคดี อันมีสืบ ๆ กันมาดั่งนี้
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “หมู” เป็น “หมู่” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
