ขุนหมื่นหัวพันไปรบเมืองใด ได้นางพญาพระราชบุตรีพระราชนัดดามา ให้ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายพระเจ้าอยู่หัว ถ้าผู้ใดได้มิได้เอามาถวายเบียดบังไว้ ให้ชุมนุมมุกขมนตรี แล้วให้ฆ่าเสีย
๒๐ มาตราหนึ่ง พระเจ้าอยู่หัวเสดจ์กรีธาพลไปตีประเทษเมืองใดก็ดี ให้เสนามุกขมนตรียกพลไปก็ดี ข้าศึกยกทับมาไปต่อด้วยข้าศึกก็ดี พระเจ้าอยู่หัวพระราชทานบำเหนจ์รางวันให้แก่ผู้มีบำเหนจ์ความชอบในการณรงสงครามก็ดี อนึ่งพระราชทานสะเบียงอาหารแก่นายทับนายกองไพร่ในกองทับ[1] แลนายหมวดนายกองช่อบังไว้มิให้ก็ดี เอาไปขายเปนอนาปรโยชน์ก็ดี อนึ่งไพร่กองทับหนีหายล้มตายด้วยประการใดขาดจากจำนวร นายหมวดนายกองเบิกช่อเอาเสบียงอาหารไปมากกว่าจำนวรไพร่พลก็ดี เอาไปขายเปนอนาปรโยชน์ก็ดี โทษ ๓ สถาน สถานหนึ่งให้ตัดศีศะเสีย สถานหนึ่งให้ทวน ๓๐
๖๐ ที สถานหนึ่งให้เอาสิ่งของซึ่งช่อแขวนฅอประจานแล้วให้ทำราชการแก้ตัว[2] ควรด้วยสถานใดให้เอาแต่สถานหนึ่ง
๒๑ มาตราหนึ่ง พระเจ้าอยู่หัวยกจัตุรงค์พลพยู่ห์ไป
