บำเหนจ์แก่ผู้ได้ ถ้าหาเชือกขลุมแคบหมอนบังเหียรมิได้ ให้เงินสี่ตำลึงเปนบำเหนจ์แก่ผู้ได้
๔๗ มาตราหนึ่ง ม้าปล่อยในกองทับทังบังเหียรขลุมแคบหมอน แลมีผู้ได้ ให้บำเหนจ์เล่าขวดหนึ่ง ถ้าแลเชือกแคบหมอนบังเหียรหามิได้ ให้ให้ผ้าอาบผืนหนึ่งเล่าขวดหนึ่งเปนบำเหนจ์แก่ผู้ได้ แม้นกลางวันกลางคืน ท่านให้ทำชำนิเดียวนี้ ถ้าม้าราษฎรทังหลายก็ดี ท่านให้ ๆ บำเหนจ์ดุจเดียวนี้แล
๔๘ มาตราหนึ่ง ช้างประทุกช้างแล่นแลช้างประทุกของหลวงท่านอีกช้างเรือนราษฎรทั้งหลายอันปล่อย แลมีผู้ได้ในกองทับนอกกองทับในคอยนอกคอย ท่านให้ผู้ซึ่งท่านไว้เปนจำนำแลประจำช้างให้ให้บำเหนจ์ผู้ได้ประดูจดั่งม้านั้น ส่วนช้างอันมีปลอกแลกระพัดรัศคนชะนักเชือกห้อยหู ให้เสียดุจม้าอันมีบังเหียรขลุมแคบหมอนนั้นแล
๔๙ มาตราหนึ่ง ช้างม้าวัวควายแลคนหนี แลเจ้าของติดตามไป แลมันยังจะติดตามเอาได้ อย่าให้ผู้อื่นชักจับเอาแต่ผู้ไปตามมันสักอัน อนึ่งเจ้าของตามจริง แต่ว่าคลาดไกลแล่นมิทันจับมิได้ จึ่งให้ผู้อื่นจับเอาไว้ ถ้าผู้ใดใครอ้างสำหาวอ้างเรี่ยวอ้างแรงแลผลักใสเจ้าของเสียแลชิงเอาดั่งนั้น ท่านให้เอาช้างม้าวัวควายข้าคนนั้นให้แก่เจ้าของคืน แล
