หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (2).djvu/496

494

กระบดศึก

---

ท่านมิให้ ๆ บำเหนจ์แก่ผู้ชิงเอานั้นเลย ถ้าช้างม้าวัวควายอันปล่อยไปแลมีผู้ได้^[1] ถ้าได้ในกลางพลไปนั้น ท่านให้ถือเสมอได้นอกกองทับ ผิได้นอกพลอันท่านให้ไปแซงเปนค่ายสองข้างนั้น ท่านให้ถือเสมอว่าได้นอกคอย แลส่วนอันบำเหนจ์ ท่านให้ตั้งโดยดั่งท่านกล่าวมาแล้วนั้น

79

๔๙ มาตราหนึ่ง เมื่อท่านเสดจ์เคลื่อนพลไป แลช้างม้าวัวควายข้าคนนั้นเจ้าของทิ้งเสีย แลมีผู้เอามาถึงที่อยู่ ท่านให้พิกัดค่าช้างม้าวัวควายข้าคนนั้น แลให้เจ้าของให้บำเหนจ์ครึ่งตัวแก่ผู้เอามานั้น ถ้าแลขุนมุนนายผู^{[วซ 1]} ใดรู้ว่าไพร่ไข้ป่วย แลมิให้คนอยู่เพื่อนเคร่าครองเอามาถึงที่อยู่ แลมีผู้เอามาได้ ให้พิกัดข้าเปน ๔ ส่วน แลให้ขุนมุนนายให้บำเหนจ์แก่ผู้ไข้มาให้เอามาถวาย ท่านจะขอบใจผู้เอามานั้น ถ้าช้างม้าจำนำขุนมุนนายมิได้เคร่าครองเอามาละเสีย มีผู้เอามา ก็ให้ขัดค่าช้างม้านั้น แลให้ผู้เจ้าช้างม้าจำนำนั้นให้บำเหนจ์แก่ผู้เอามานั้นกึ่งตัว ถ้า ช้าง
ม้า $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ หลวง แลบันทุกเครื่องของหลวงทุกสิ่ง แลมุนนายผู้พยาบานทิ้งเสียก็ดี แลเอาแต่เครื่อง ช้าง
ม้า $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ก็ดี แลมีผู้เอามาถึงที่อยู่ ให้ผู้ทิ้งเสียนั้นให้บำเหนจ์แก่ผู้เอามานั้นกึ่งค่า ช้าง
ม้า $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ นั้นแล

---

1. ต้นฉะบับ: ใด้ แก้ตาม ก

1. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “ผู” เป็น “ผู้” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)

ม.ธ.ก.