ล่วงความเมืองท่าน ถ้า บิดา
มานดา หญิงตกปากให้บุตรีเปนภรรยาชาย บิดามานดาหญิงรับสีนสอดขันหมากแห่งชายไว้แล้ว แลกลับถ้อยคำ[1] มิให้เล่าไซ้ ให้คิดเอาข้าตัวหญิงนั้นตามกระเสิยรอายุ แล้วให้คืนสีนสอดนั้นจงท่วน เหดุพลั้งปากเสิยสีน พลาดตีนตกต้นไม้
๑๑๑ มาตราหนึ่ง ชายใดสู่ฃอลูกสาวหลานสาวท่านเปนเมีย ชายมิเอาเปนเมีย แลไปสู่ฃอหญิงอื่นเปนเมียเล่า แลหญิงซึ่งสู่ฃอไว้ก่อนนั้นไป ตี
ด่า หญิงภายหลังไซ้ ท่านว่าหญิงคนร้ายสำหาว ให้ไหมหญิงผู้ตีด่านั้นให้แก่หญิงผู้บาทเจบโดยพระราชกฤษฎีกา
๑๑๒ มาตราหนึ่ง ชายใดมีเมียแล้วพรางว่าหาเมียมิได้ ให้สู่ฃอหญิงอื่นมาเปนเมีย แลเมียก่อน ตี
ด่า หญิงซึ่งสู่ฃอมาเปนเมียนั้นเจบปวดไซ้ ถ้าหญิงผู้เจบมิสมักอยู่ด้วยชายนั้น ก็ให้ว่ากล่าวยังสุภากระลาการให้ขาดจากผัวเมียกัน จึ่งให้ไหมชายผู้พรางเถ้าฬ่อลวง[2] ท่านแลให้ไหมผู้ช่วยกล่าวฃอนั้นกึ่งชายผู้พรางให้แก่หญิงผู้บาทเจบ เหดุหญิง
