ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Prachum Phongsawadan (01) 2457.djvu/244

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
214
xxx

ทัพพระยายมราชทอยต้อนครัวอยู่ภายหลัง ที่ตัดไม้ทำค่ายเรือแง่สายเรือแง่ทราย พอได้บังรบรับกับกองทัพไทยณเปียมเบ็ญจพรรณพอได้ประทะประทังอยู่ ครั้งนั้นเจ้าเวียดนามทรงเมตตาตรัสใช้องญวนเปนแม่ทัพใหญ่ยกขึ้นมาถึงทัพ พระยายมราชทอยช่วยรบมีไชยชำนะ

ฝ่ายกองทัพไทยแพ้ถอยทัพกลับคืนไปกรุงศรีอยุทธยาไว้แต่ไทย ๕๐๐ ให้รักษาสมเด็จพระรามค้างอยู่เมืองกำปอด เกลี้ยกล่อมบรรดาราษฎรเมืองบันทายมาศเชิงกรรชุมได้พร้อมมูล จัดเปนทัพยกมาถึงเมืองเปียมระกา จึงพระยายมราชทอยให้จัดไพร่พลยกไปต่อรบกับทัพสมเด็จพระราม

ฝ่ายทัพเจ้าพระยายมราชไทย ยกไพร่พลมาทางบกถึงเมืองนครวัดปัตบอง ล่วงมาถึงเมืองโพธิสัตว กวาดบรรดาครอบครัวราษฎรเขมรหนุ่มเขมรสาวนำไปกรุงศรีอยุทธยาประมาณ ๑๐๐๐๐ เศษ ที่ตายที่อดเข้าบ้าง สิ้นคนจากบ้านเมือง เกิดกลีใหญ่ในปีเถาะเดือนอ้ายเดือนยี่ ลุถึงเดือนสามนั้นพระเจ้าเสสังสุรคต พระบาทบรมบพิตรลาเจ้าเวียดนามยาตราออกจากบดอันเจียนตะโลงโขด เลยเข้ามาสถิตย์อยู่แพรกมัดรันโด (ว่าคลองปากหนู)

ฝ่ายเจ้าเวียดนามตรัสใช้องโดยจีนเปนเบาฮอมาอยู่ประจำรักษาพระ บาทบรมบพิตร ลุศักราช ๑๑๓๔ ศกมโรงนักษัตร พระบาทบรมบพิตรเสด็จไปสถิตย์อยู่แพรกปักปรัด (ว่าคลองบางเชือกหนัง) พระองค์ทรงพระจินดาเมตตากรุณาบรรดาอาณาประชาราษฎรพลัดพรากจากที่อยู่ เพราะด้วยเกิดรบกับกองทัพไทยยกมาทำทุกข์ให้ทุกเมืองฟาก