แล้ว ให้ลงพระราชอาญาเฆี่นตีเร่งรัดเอาทรัพย์แต่ราษฎรแลขุนนาง ครั้งนั้นเจ้ารามลักษณ์ผู้เปนพระราชบุตรกราบทูลว่าบรรดาราษฎรร้อนนัก ตรัสให้เฆี่ยนเจ้ารามลักษณ์ ๑๐๐ ที ว่าเจ้ารามลักษณ์เข้ากับราษฎร ยิ่งคลั่งเปนอันมาก ตรัสให้เฆี่ยนบรรดาราษฎรแลขุนนางทั้งกลางวันกลางคืน
๏ฝ่ายบรรดามุขมนตรีกับราษฎรในกรุงศรีอยุทธยา ฦๅขจรร้อนเปนอันมาก บ่นให้เกิดศึกมาแต่ทิศใด ๆ แล้วจะได้พ้นทุกข์
๏ฝ่ายบรรดาคนเมืองนอกหนีออกไปประชุมกันเปนกองทัพฆ่าฟันเจ้าเมืองแล้ว พระเจ้าตากตรัสใช้พระยาสรรค์ยกไพร่พลออกไปสังกัดทัพโจรทั้งปวงนั้น ครั้งนั้นขุนแก้วผู้น้องพระยาสรรค์ มาพูดจากับพระยาสรรค์ผู้พี่ว่า พระเจ้าตากเปนบ้าอย่างนี้เราจะไม่เข้าด้วยแล้ว จึงพระยาสรรค์ว่าถ้าน้องคิดกำเริบอย่างนี้ว่าไม่ยอมเข้าด้วย ฝ่ายตัวเรานี้เห็นพระเจ้าตากจะไม่ไว้ชีวิตรแล้วคิดอย่างนั้นแล้วพระยาสรรค์ ก็ยอมพร้อมใจกับขุนแก้วผู้น้อง กลับยกทัพมา บรรดาขุนนางกับราษฎรก็มีจิตรยินดีทั้งพระสงฆ์คฤหัสถ์ชายหญิง ลุถึงเพลาสามยามเศษ พระยาสรรค์ ขุนแก้ว ยกกองทัพเข้าไปโห่ร้องยิงปืนข้างทิศอิสาณพวกฝรั่งนอนเฝ้าปืนอยู่บนศีศะค่าย ยิงโต้ตอบกันจนสว่างขึ้น บรรดาฝรั่งหนีลงมาจากค่ายแล้ว พระยาสรรค์ยกเข้าไปทูลพระเจ้าตากว่า บรรดาขุนนางกับอาณาประชาราษฎรคิดพร้อมกันกำเริบทั้งสิ้นแล้ว พระเจ้าตากว่ากูปรารมแต่ศัตรูมันจะมาแต่ประเทศอื่น บัดนี้บรรดาลูกกูใหญ่น้อยมันว่าพ่อคิดคดเปนบ้าแล้ว จะให้พ่อบวชก็ตาม จะใส่โซ่ตรวนพ่อก็ดี พ่อจะรับตามลูกบังคับนั้น พระยาสรรค์จึงบังคับเจ้าพนักงานให้หาโซ่ตรวนมาใส่พระเจ้าตาก กับเจ้า
