สามสิบห้าปี พระชนมายุได้หกสิบห้าปี เมื่อสิ้นพระชนม์นั้นในศักราช ๘๑๘ ปี
๏ภายหลังพระยาแก่นท้าวได้ราชสมบัติ จึงทรงพระดำริห์ว่าพระเจ้าราชาธิราชผู้เปนพระเจ้าปู่ของเรา เมื่อได้ราชสมบัตินั้น ต้องปราบปรามข้าศึกมากนัก เพราะบ้านเมืองไม่เปนศุข พระราชกุศลวิเศษสิ่งใดก็ไม่ได้ทรงก่อสร้าง จะมีศัตรูมากนั้นก็เพราะมีความปราถนาสมบัติของผู้อื่น แลบัดนี้เราได้เปนใหญ่แล้ว จะไม่ปราถนาสมบัติของผู้ใด จะตั้งใจอยู่ในยุติธรรมบำรุงบ้านเมืองให้เปนศุข ตั้งแต่นั้นมาก็ทรงอุสาหรักษาสุจริต คิดแต่บำเพ็ญพระราชกุศลต่าง ๆ แลบำรุงสมณพราหมณาจารย์แลราษฎรให้เปนศุข แล้วตั้งพระราชกำ หนดให้หมายประกาศไว้ว่า ถ้าผู้ใดจะเปนมนุษย์ฤๅสัตวเดียรฉานก็ดีเบียนเบียนกัน แลเปนโจรผู้ร้ายปล้นสดมยื้อแย่งลักฉกฉ้อชิงเอาทรัพย์สิ่ง ของทองเงินของผู้อื่น เราจะให้ประหารชีวิตรผู้นั้นด้วยพระแสงเล่มนี้ เสด็จออกขุนนางเฝ้าเมื่อไรตรัสดังนี้แล้ว ก็ทรงกระหยับพระแสงเมื่อนั้น ครั้นอยู่มามหาดเล็กข้าหลวงเดิมคนสนิทคนหนึ่งไปลักแหวนของเศรษฐี เศรษฐีเข้าไปกราบทูลจึงโปรดให้พิจารณา มหาดเล็กนั้นรู้ว่าตัวผิดจึงเอาทองคำเข้าไปถวายห้าตำลึง จะขอไถ่โทษตัว พระองค์ก็ไม่ทรงรับ ครั้นพิจารณาเปนสัตย์แล้ว จึงรับสั่งให้เอาตัวมหาดเล็กนั้นไปประหารชีวิตรเสีย ตัดศีศะเสียบไว้ในหนทางสี่แพร่ง อยู่มาวันหนึ่ง บุรุษคนใช้ในวัง ซื้อเข้าเหนียวให้เงินราคาน้อย แย่งเอาเข้ามามาก เจ้าของเข้าเหนียวร้องขึ้น พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟัง จึงให้หาตัว
