๏ครั้งนั้นรามัญประเทศแตกกันออกเปนสองส่วนดังนี้ แลพระเจ้าแผ่นดินทั้งสองตำบลนั้นเปนชาติรามัญเหมือนกัน แต่ข้างเมืองพะโคนั้นตั้งตัวขึ้นเปนใหญ่ได้สามองค์ คืออะขะมะมอญหนึ่ง ลักขยาพยูหนึ่ง พระเจ้าตะยาพยาหนึ่ง แลกระษัตริย์สามองค์นี้ได้เปนใหญ่ในเมืองพะโคคือเมืองหงษาวดี คิดเปนปีได้เจ็ดปีด้วยกัน ลุศักราช ๖๕๕ ปี พระเจ้าฟ้ารั่วผู้ครองเมืองเมาะตมะ จึงมาฆ่าพระเจ้าตะยาพยาเสียแล้วได้เปนใหญ่ในรามัญประเทศทั้งสิ้น จึงสืบกระษัตริย์มาเปนสิบห้าองค์ด้วยกัน คือพระเจ้าฟ้ารั่วหนึ่ง พระเจ้ารามประเดิดหนึ่ง พระยาแสนเมืองหนึ่ง พระยารามไตยหนึ่ง ชีปอนไม่เปนเชื้อพระวงษ์แซกเข้ามาได้เจ็ดวัน พระยาอายกำกองหนึ่ง พระยาอายลาวหนึ่ง พระยาอูหนึ่ง พระเจ้าราชาธิราชหนึ่ง พระเจ้าธรรมราชาหนึ่ง พระยารามเกิดหนึ่ง พระยาแก่นท้าวหนึ่ง พระยาทาษราชาหนึ่ง พระยายุตราชาหนึ่ง พระยากำพร้าหนึ่ง นางพระยาท้าวหนึ่ง เชื้อวงษ์ พระเจ้าฟ้ารั่วเปนสิบห้าองค์ด้วยกันดังนี้ มาขาดลงเพียงนางพระยาท้าว ครั้งนั้นศักราชล่วงได้ ๘๓๒ ปี รวมพระเจ้าแผ่นดินตั้งแต่พระเจ้าฟ้ารั่วตั้งตัวขึ้นเปนใหญ่ในรามัญประเทศมา แต่ศักราช ๖๔๓ ปี จนถึงนางพระยาท้าว ในวงษ์นี้เปนสิบห้าองค์ด้วยกัน จนถึงศักราช ๘๓๒ ปีนั้น สืบวงษ์กระษัตริย์มาเปนสิบห้าองค์ด้วยกัน คิดเปนปีได้ ๑๘๙ ปี สิ้นวงษ์พระเจ้าฟ้ารั่วเท่านี้
๏ครั้นภายหลังพระธรรมเจดีย์ ได้เปนใหญ่ในกรุงหงษาวดีในศักราช ๘๓๒ ปีนั้น สืบวงษ์กระษัตริย์มาสามองค์ด้วยกัน คือ
