ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Prachum Phongsawadan (01) 2457.djvu/338

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
308
xxx

ลุศักราช ๙๓๑ ปี พระเจ้าหงษาวดีจึงยกกองทัพเข้าไปกรุงศรี อยุทธยาโดยทางด่านเชียงทอง ยกลงไปตั้งถึงชานเมืองแล้ว ทำการตั้งค่ายประชิดกรุงศรีอยุทธยาอยู่ถึงหกเดือนก็ยังไม่สมความปราถนา ครั้นถึงเทศกาลฝนก็ยกทัพกลับไปเมืองหงษาวดี

ลุศักราช ๙๓๒ ปี พระเจ้าหงษาวดียกทัพเข้าไปตีกรุงศรี อยุทธยาอิกครั้งหนึ่ง ครั้นไม่ได้แล้วก็กลับมา ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าหงษาวดีเข็ดขยาดฝีมือพระราชบุตรกรุงไทยทั้งสองพี่น้อง นัก ออกพระโอษฐว่าเด็กสองคนพี่น้องนี้ นานไปเบื้องน่าจะข่มเหงมอญ จะจับเอาพวกมอญไปเปนชเลยเปนมั่นคง ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าหงษาวดีก็มิได้ยกไปทำสงครามสืบไป ครั้นถึงศักราช ๙๔๐ ปี พระเจ้าหงษาวดีได้ฟังข่าวว่าพระเจ้ากรุงศรีอยุทธยา ผู้เปนพระราชบิดาของพระราชกุมารทั้งสองนั้นสวรรคตแล้ว จึงตรัสสั่งพระมหาอุปราชให้ยกกองทัพเข้าไปตีกรุงศรีอยุทธยาอิกครั้งหนึ่ง ให้พระเจ้าเชียงใหม่เปนทัพน่า พระมหาอุปราชเปนทัพหลวง ยกเข้าไปโดยทางด่านกาญจนบุรี

ฝ่ายพระเจ้ากรุงไทยทั้งสองพี่น้อง ครั้นทรงทราบแล้วก็รีบยกทัพออกไป จึงพบทัพพระมหาอุปราชณแขวงเมืองสุพรรณบุรี ขณะนั้นรามัญกับไทยได้รบกันเปนสามารถ พระเจ้ากรุงไทยผู้เปนพระเชษฐาไสช้างเข้าไปชนกับช้างพระมหาอุปราช ช้างพระมหาอุปราชเสียทีเบือนไป พระเจ้ากรุงไทยฟันด้วยพระแสงง้าว พระมหาอุปราชก็ถึงแก่กรรมในที่นั้น