พระหฤไทยยินดีนัก จึงพระราชทานเครื่องยศต่าง ๆ ให้เจียระกีปันจุเปนอันมาก เจียระกีปันจุก็ถวายบังคมลากลับไปเมืองเมาะตมะ
๏ในศักราช ๑๑๐๙ ปีนั้น พระเจ้ากรุงศรีอยุทธยา พระราชทานภูมิฐานบ้านเรือนให้สมิงธอกวยอาไศรยอยู่เปนศุข ครั้นภายหลังเจ้าแลขุนนางไทยไปมาหาสมิงธอกวยมากขึ้น ด้วยสมิงธอกวยนั้นมีความรู้วิชาการแลเจรจาเปนที่ชอบใจคนทั้งปวง ครั้นนานมาพระเจ้ากรุงไทยทรงทราบไม่ไว้พระหฤไทยสมิงธอกวย จึงตรัสสั่งให้เจ้าพระยายมราชเอาตัวสมิงธอกวยไปจำไว้ณคุก แลเมื่อสมิงธอกวยได้เปนเจ้าแผ่นดินในเมืองหงษาวดีนั้น ตั้งแต่ศักราช ๑๑๐๓ ปี จนถึงศักราช ๑๑๐๘ ปี จึงได้พลัดไปจากเมือง ได้เปนเจ้าแผ่นดินอยู่หกปีเท่านั้น
๏เมื่อศักราช ๑๑๐๙ ปีนั้น พระยารามัญสามคน คือ พระยารามหนึ่ง พระยากลางเมืองหนึ่ง พระยาน้อยวันดีหนึ่ง ที่สมิงธอกวยตั้งไว้ให้ขัดทัพอยู่เมืองเจกอง ใต้เมืองปรอนลงมาประมาณสองวัน ให้คอยป้องกันกองทัพพม่าซึ่งจะยกมาตีรามัญประเทศแลพระยารามัญทั้งสามนั้น ครั้นรู้ว่าสมิงธอกวยวิวาทกันกับตะละมหาเสนาบดี แล้วหนีเข้าไปณกรุงศรีอยุทธยาดังนั้น พระยารามัญทั้งสามจึงปฤกษากันว่า ครั้งนี้สมิงธอกวยผู้เปนเจ้านายของเราก็หนีเข้าไปเมืองไทยเสียแล้วแลเราทั้ง สามนี้ สมิงธอกวยตั้งแต่งไว้ให้มียศศักดิ์ เห็นว่าตะละมหาเสนาบดีจะไม่เลี้ยงเราเปนปรกติ คงจะคิดทำร้ายเราเปนมั่นคง เราจะคิดอุบายหนีไปณกรุงไทย ไปตามสมิงธอกวยเจ้านายของเราเถิดครั้นพระยาทั้งสามคิดกันดังนั้นแล้ว จึงบอกความแก่คนสนิทที่ไว้ใจได้
