อายการบุราณเล่า ทวยราษฎรทุกวันนี้ บิดา
มานดา ประกอบ บุตรา
บุตรี ให้มีสามีภิริยา แลให้ วิญาณกะทรัพย
อวิญาณกะทรัพย เปนทุนก็มี แต่ผู้เถ้าผู้แก่มานั่งรู้เหนเปนคำนับ จะได้ทำหนังสือบริคนให้ไว้แก่กันตามประเพณีบุราณนั้นหามิได้ หย่างทำเนียมบุราณเสื่อมสูญไปช้านานแล้ว ครั้นจะประกาษแก่ราษฎรให้ฤ้ๅทำหนังสือบริคนดั่งแต่ก่อนนั้นก็เปนอันยาก ก็ให้ใช้ตามกระบิลเมืองที่เคยใช้มา จะไม่มีหนังสือบริคน[1] ก็ตามเถิด ถ้าแลเขาผัวเมียจะอย่ากัน จะปันสีนเดิมสีนสมรศนั้น ให้แพ่งพึงพิจารณาโดย สัจ
ธรรม ได้ทรัพยฝ่าย ชาย
หญิง มากน้อยเท่าใดไซ้[วซ 1] ก็ให้แบ่งปันตามส่วนสีน เดิม
สมรศ โดยพระอายการอันบุราณราชกระษัตรบัญญัติให้แบ่งปันนั้นเถิด
กล่าวลักษณมูลวิวาทแห่ง ผัว
เมีย จะอย่ากันโดยสงเขบแต่เท่านิ้
อันว่าหญิงอันชายมิได้คำนับสู่ฃอ แลชายกระทำทุราจารให้มีโทษนั้นมี ๗ ประการ
มาตุรกฺขิตา ประการหนึ่งคือหญิงอันอยู่ด้วยมานดา ๆ หากรักษา
- ↑ ฉะบับรองทรง: คำว่า บริคน ไม่มี
- ↑ ใบแก้คำผิดให้เพิ่มเชิงอรรถตรงนี้ว่า “ต้นฉะบับ: ไช้” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)