๏ด้วยพระยามหามนตรีศรีองครักษรับพระบรมราชโองการใส่เกล้าฯ ให้ประกาศแก่พระบรมวงษานุวงษแลข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยให้ทราบทั่วกันว่า คำซึ่งพูดกันอยู่บ่อย ๆ ว่าเฃามีเครื่องราง เฃามีเม็ดดี จึ่งได้เปนอย่างนี้อย่างนั้น ท่านทั้งปวงคงจะได้พูดได้ยินได้ฟังอยู่บ่อย ๆ จนถึงบัดนี้ก็มีผู้พูดในหนังสือพิมพ์ดรุโณวาทว่ามีเม็ดดี ก็เมื่อท่านทั้งปวงได้ยินถ้อยคำดังนี้หนาหูเข้าแล้ว ความเชื่อนั้นก็จะเกิดขึ้นได้โดยเรว เพราะเคยนึกเคยเชื่อเคยฟังมาหลายแห่ง มิใช่แต่ในพระราชวัง เมื่อลงใจเชื่อแล้วก็จะเปนความโทรมนัศเสียใจท้อถอยในราชการไป เปนที่สงไสยสนเท่ห์ จนเจ้าก็ไม่เชื่อข้า ข้าก็ไม่เชื่อเจ้า เสียราชการไปทั้งสิ้น เพราะฉนั้นจึ่งให้ประกาศทราบทั่วกันว่า พระบาทสมเดจพระเจ้าอยู่หัวตั้งแต่เสด็จเถลีงถวัลยราชสมบัติมาถึง ๖ ปี ๗ ปีมาแล้ว แต่แรกจะว่ายังทรงพระเยาว์อยู่ก็ตามที แต่ใน ๒ ปี ๓ ปีนี้ก็ทรงพระเจริญภอจะให้กิจการทั้งปวงเปนไปได้บ้างแล้ว ค่างในซึ่งเปนตัวโปรดตัวปรานก็มี แต่ไม่ได้ทำความคุมเหงเบียดเบียนให้ผู้ใดได้ความเดือดร้อน พระบาทสมเดจพระเจ้าอยู่หัวก็ยังไม่ได้ทำการสิ่งใดให้ปรากฎว่าเปนการผิตยุติธรรม เพราะข้างในการเก่า ๆ ซึ่งเปนคำติเตียนก็มีอยู่หลายอย่าง ในการทุกวันนี้ก็ทรงเข้าพระไทยว่าการเช่นอย่างแต่เดิมนั้นก็ยังไม่เปน ฃอให้ท่านทั้งปวงตริห์ตรองดูเถิด การเปนยังไรมา ย่อมได้เหนได้ยินได้ฟังอยู่ทั้งสิ้น เพราะฉนั้นท่านผู้ที่ได้ทราบการอยู่จริง ๆ จงวางใจให้เปนยุติธรรมแล้วแลตริห์ตรองดูก็คงจะเหนว่าการเปนอย่างไร เพราะตั้งพระราชหฤไทยดังนี้ จึ่งทรงพระราชดำริห์เหนว่าไม่ควรเลยที่ท่านทั้งปวงจะพูดจะคิดถึงเครื่องรางเม็ดดีอย่างเช่นเก่า ๆ เมื่อมีผู้พูดผู้คิดดังนี้ ก็เปนที่เสียพระราชหฤไทยมาก เพราะว่าพระบาทสมเดจพระเจ้าอยู่หัวสู้ลดพระราชอิศริยยศลงตั้งเคาซิลออฟสเตตแลปรีวีเคาน์ซิลเปนที่ปฤกษาราชการ เพื่อจะให้ช่วยยุดหน่วงพระองค์มีให้ตกไปในทางที่ผิด ก็เมื่อการซึ่งเปนความเดือดร้อนเปนความไม่ดีมีขึ้นอย่างไร ก็ควรที่ปรีวีเคาน์ซิลจะกราบทูลตักเตือนให้ทรงทราบใต้ฝ่าลอองธุลีพระบาทโดยความซื่อสัตย์กระตัญญู จึ่งจะชอบ นี่ท่านเสนาบดีแลปรีวีเคาน์ซิลผู้ใดผู้หนึ่งก็มิได้กราบทูลว่ากล่าวสิ่งไรเลย จึ่งทรงพระราชดำริห์เหนว่าการซึ่งทรงประพฤติไปนั้นเปนการถูกต้องเรียบร้อยดีอยู่ ก็ผู้ซึ่งพูดซึ่งคิดดังนี้นั้น ถ้าเปนคนนอกจากเคาน์ซิลนอกจากข้าราชการ ก็เหนจะเปนคนไม่รู้จักอะไรเลย พูดไปตามความคิดความเหนฃองตัวโดยกำลังที่ฟุ้งซ่าน ถ้าเปนเคาน์ซิลก็เหนว่าเปนการไม่ควรจะพูด เหมือนหนึ่งทิ้งหนังสือดังนี้ ก็จะต้องแลเหน
