เสดจอยู่ในวังเสมอ ไม่ได้ไปข้างไหน เมื่อคนเหล่านี้ได้ยินได้เหนการสิ่งไรซึ่งเปนการเดือดร้อนแก่ราษฎร ฤๅคิดการสิ่งไรขึ้นโดยลำพังปัญญาของตัว ก็ให้ทำหนังสือกราบทูลได้ เพื่อจะได้เปนทางปัญญา แล้วจะได้คิดปฤกษาด้วยที่ปฤกษาราชการแผ่นดินแลท่านเสนาบดีระงับแลจัดการนั้นให้ตลอดไป ฯะ
๏ที่๒เมื่อมีราชการใด ๆ ซึ่งจะเอาความจริงแลจะจัดการให้ดีจริง ๆ จะได้ทรงใช้คนพวกนี้ให้ไปสืบสวนแลจัดการ มีชำระความซึ่งร้องฎีกาเปนต้น ฯะ
๏ที่๓คนหนุ่ม ๆ ซึ่งเปนราชการ ยังไม่ได้ทรงรู้จักนิไสยแลสติปัญญา จะหาช่องทำราชการสิ่งใดก็ยังไม่มี จะได้ใช้สอยคนพวกนี้ไปทำการภอสมเวลาภอสมตัว เมื่อเหนว่าผู้ใดมีสติปัญญาเฉียบแหลมแลจงรักภักดี ก็จะได้เปนราชการต่อไปข้างน่า ฯะ
๏ที่๔ปรีวีเคาน์ซิลลอร์เหล่านี้ต้องถือคำสาบาลโดยซื่อสัตยสุจริต ก็เหมือนหนึ่งฝึกหัดให้รักษาความสุจริตอยู่ชั้นหนึ่ง เพราะการ ๔ อย่างนี้จึ่งได้คิดจะตั้งปรีวีเคาน์ซิล แลการซึ่งปรีวีเคาน์ซิลนั้นจะประพฤติตัวอย่างไร ถ้าผู้ใดอยากทราบก็ให้ดูในพระราชบัญญัติสำหรับตัวปรีวีเคาน์ซิลซึ่งจะออกไปข้างน่านั้นเถิด อนึ่งการปรีวีเคาน์ซิลซึ่งทรงตั้งไว้นี้ ใช่จะตั้งไว้สำรับให้พูดพล่อย ๆ ทูลเลกทูลน้อยในการที่ใช่เหตุนั้นก็หามิได้ เพราะเคาน์ซิลลอร์ทั้งปวงเหล่านี้ต้องรับถือพระราชบัญญัติแลคำสาบาลแขงแรงทีเดียว อนึ่งปรีวีเคาน์ซิลเหล่านี้ก็จะเลือกเอาแต่พระบรมวงษานุวงษแลข้าราชการซึ่งมีสติปัญญาเฉียบแหลมตามสมควร มิได้เอาคนเลว ๆ มาตั้ง ขออย่าให้ท่าน
