ครองกรุงกัมพูชา ปีชวด จุลศักราช ๑๑๖๖ ๚๛
๏ คำบาฬีกลบทนี้ว่า ๏ ศุภมัศดุ สวัสดิศรีสัพมังคละพะหะละเจษฎาไชยาติเรก ๑๖๙ สำฤทธิศกชวดนักสัตรแรม ๑๐ ค่ำเดือน ๑๐ วัน ๕ สาระสัพมโหระติมะโหฬารานุกูลสมบูรรณอพิบูลยอดูลอะดิเรกอะเนกอะนันตาคันถาพิลังกิจพิจิตรพิจินไตรไนยสิ้นมะหาสังฆราชพระราชครูปโรหิตพระวงษราชวงษมุขมนตรีเสนาบดีใหญ่น้อยซึ่งพร้อมจินดาทัศพิมตพระคตสมดนาถในพระนามกรจำเริญพระพรพระสิทสถิตยพระบาทสมเดจพระอุไทยราชาธิราชนี้ ให้ชื่อพระบาทสมเดจพระราชโองการพระนารายน์ราชาธิราชรามาธิบดีพระศรีสุริโยภาระพระบรมสุรินทรามหาจักรพรรดิราชบรมนารถพระบาทบรมบพิตรสถิตยเปนอิศวรกำภูลรัตนราชโอภาษชาติวงษทรงกำภูชาพระมหาอินทปัตปรมัดถะวิวัดตะวิเวกเอกราชาขัติยามหาธิบดินทรวะรินทะระอักโควะโรดมบรมราชวิสุทวิชุดตะชาดิวรวงษทรงพะลานุภาพองคอรรคราชามหามหินทรนรนาถพระบาทบรมบพิตรนามติโยภพะตุสุสำฤทธิศรีฆายุศมศุขสัพกาละวิถาระไปเถิด ๚๛[1]
- ↑ คัดจากจดหมายเหตุ ร. ๑ จ.ศ. ๑๑๖๖ เล่มเลขที่ ๔ สมุดไทยดำ
