ได้เธอ ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะยังคงมีชีวิตอยู่ได้จนทุกวันนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนบุญคุณเธอได้อย่างไร”
ทันใดนั้นหล่อนลุกขึ้นยืน ดวงหน้าเต็มไปด้ว⟨ย⟩ความปลาบปลื้ม หล่อนนั่งที่แขนเก้าอี้ เอาแขนโอบหลังเขาไว้แล้วโน้มศีรษะลงไปติดกับศีรษะของเขา
“ฉันรู้สึกดีใจมากที่เกิดมาเป็นประโยชน์สำหรับพี่มากกว่าคนอื่น” หล่อนพูด “ฉันทำอะไรให้พี่ได้ทุกอย่างในโลก พี่รู้ดีแล้วไม่ใช่หรือ? เออ! นี่พี่ยังไม่ได้กินอะไร หิวไหม? ฉันสั่งให้ยายเจิมแกผัดข้าวไว้ให้ คงเสร็จแล้วป่านนี้ รออยู่ประเดี๋ยวนะคะ”
หล่อนจุมพิตเขาที่แก้มเบา ๆ ครั้งหนึ่งแล้วเดินไปที่ครัว สักครู่หล่อนเดินกลับออกมากับยายเจิมซึ่งเป็นคนใช้คนเดียวของหล่อนพร้อมด้วยเครื่องอาหาร หล่อนพานายเพิ่มไปนั่งที่โต๊ะ ทำหน้าที่เลี้ยงดูเขาเช่นเดียวกับนางพยาบาลเอาอกเอาใจผู้ที่เจ็บพึ่งรื้อไข้ใหม่ ๆ
“อย่ากินให้อิ่มนักนะพี่” หล่อนพูดเป็นเชิงสัพยอก “เหลือท้องไว้กินเวลาค่ำบ้าง คุณพ่อ คุณแม่ พี่แฉล้ม หนูสำรวย จะมากินข้าวด้วยวันนี้”
