“ตายจริง!” นายเพิ่มร้องขึ้นด้วยความตกใจ
“พี่อย่าทำตกใจไปเลย” หล่อนพูดปลอม “พี่ต้องตั้งต้นชีวิตใหม่ทันที เราได้ทำสัญญากันไว้แล้ว พี่ต้องเริ่มพบคนที่ได้เคยพบมาก่อนเสียในวันนี้ จงสงบจิตสงบใจไว้ให้ดี”
“จริง ฉันเห็นด้วย และฉันจะยอมทำตามที่เธอต้องการทุกอย่าง แต่... แต่” เขาพูดเสียงค่อนข้างสั่น “ตั้งแต่ฉันออกจากคุก ฉันไม่มีเวลาพอที่จะคิด คิดที่จะพบใครทำอะไรได้แน่นอน ฉันรู้สึกงง ไม่รู้ว่าจะทำอะไร... พบใคร จึงถูกต้อง”
“ไม่เป็นไรดอกพี่” หล่อนปลอบแล้วหัวเราะ “ฉันจะคอยช่วยเตือนช่วยบอกให้ มีเพื่อนของเราคนหนึ่งซึ่งฉันได้ทำความรู้จักในระหว่าง ระหว่างที่พี่ไม่อยู่ แกเป็นคนดีมาก ดีไม่น้อยทีเดียว ใจกว้างและเมตตาเป็นที่สุด ฉันได้ขอให้แกมาพบพี่ที่นี่วันนี้ แกยังไม่รู้เรื่องอะไรของพี่เกินไปกว่าพี่ได้รับความยากลำบากมาแล้วอย่างแสนสาหัส แกเป็นมัคนายกวัดหงส์ฯ ชื่อจมื่นปรีชาเชาวลักษณ์”
ถ้วยแก้วน้ำที่นายเพิ่มกำลังถือตกแตกลงในทันใดนั้น เขาผลุดลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างคนหมดสติว่า “ฉันจะต้องพบพ่อแม่พี่น้องของเธอ! พบมัคนายกวัดหงส์ฯ พบศาสนา! พบ
