การวันทาสีมานั้นเป็นคติโบราณท่านทำกันสืบ ๆ มาไม่ขาดสาย ตามความหมายของคนโบราณก็คือทำตนให้เป็นคนมีใจอ่อนน้อมต่อพระรัตนตรัย เพราะโบสถ์นั้นถือว่าเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์และแดนบริสุทธิ์ จึงต้องทำกายวาจาใจให้อ่อนน้อมต่อพระรัตนตรัย ไม่กระด้าง ต้องเรียบร้อย ต้องอ่อนน้อมด้วยความจริงใจ ฉะนั้นก่อนจะเข้าไปภายในสีมาต้องแสดงสัมมาคารวะแสดงการอ่อนน้อมเสียนอกเขตก่อน เรียกว่าวันทาสีมา กระทำที่สีมาหน้าโบสถ์ ที่ต้องทำตรงนั้นก็เพื่อให้ตรงพระประธาน
คนโบราณที่นับถือพระพุทธศาสนาเวลาเข้าโบสถ์ก็แต่งตัวเรียบร้อย จะนั่งจะเดินจะอยู่ในลักษณะสำรวมและสงบเสมอ ไม่กล้าเอะอะตึงตังหรือแสดงบ้องตื้น เพราะเข้าใจว่าสถานที่คือโบสถ์นั้นเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า หรือมีพระพุทธรูปแทนองค์พระพุทธเจ้าประทับอยู่ในโบสถ์นั้น จึงแสดงความยำเกรงด้วยคารวธรรมของตน
อันการวันทาสีมานี้ ตามความเห็นของคนในปัจจุบันบางคนว่าเป็นสกุลเดียวกับ “เถรส่องบาตร” หมายความว่าเป็นไปด้วยอาการเขลาเบาปัญญา อันความจริงนั้นผู้เข้าใจเช่นนี้อาจเป็นความเขลาของตนดลบันดาลให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้นก็ได้ กล่าวคือเถรที่ส่องบาตรนั้นท่านส่องบาตรดูเพื่อรักษาวินัยของท่าน เพราะบาตรที่พระภิกษุสามเณรใช้นั้นย่อมมีวินัยรักษาเช่นเดียวกับผ้าไตรจีวร บาตรนั้นเจ้าของต้องรักษาตรวจตราดูแล เมื่อเห็นความบกพร่องเกิดกับบาตรเป็นไปไม่ถูกต้องตามวินัย ก็ต้องจัดแจงแก้ไขทำให้ถูกต้องเพื่อไม่ให้เจ้าของบาตรมีโทษทางพระวินัย จึงต้องพยายามตรวจตรา
