ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Withi Banphacha 2518.djvu/37

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๑๕

พระอุปัชฌาย์กล่าวว่า ปะฏิรูปัง;

สามเณรรับว่า อุกาสะ สัมปะฏิจฉามิ;

พระอุปัชฌาย์กล่าวว่า โอปายิกัง;

สามเณรรับว่า สัมปะฏิจฉามิ;

พระอุปัชฌาย์กล่าวว่า ปาสาทิเกนะ สัมปาเทหิ;

สามเณรรับว่า สัมปะฏิจฉามิ;

จากนั้นสามเณรว่าต่อไปดังนี้:-

อัชชะตัคเคทานิ เถโร, มัยหัง ภาโร; อะหัมปิ เถรัสสะ ภาโร;

อัชชะตัคเคทานิ เถโร, มัยหัง ภาโร; อะหัมปิ เถรัสสะ ภาโร;

อัชชะตัคเคทานิ เถโร, มัยหัง ภาโร; อะหัมปิ เถรัสสะ ภาโร;

จบแล้วกราบลง ๓ ครั้ง

พระอุปัชฌาย์จะสอนให้เข้าใจความหมายในการขอนิสัยพอสมควร เป็นอันเสร็จกิจของการบรรพชาเพียงเท่านี้.

เมื่อกิจในตอนต้นซึ่งเรียกว่าบรรพชานั้นเสร็จแล้ว พระอุปัชฌาย์จะบอกว่าการอุปสมบทนั้นต้องสวดญัตติจตุตถกรรมวาจาออกชื่อพระอัชฌาย์และอุปสัมปทาเปกข์เป็นภาษามคธ