เรื่องทรงตั้งเจ้าประเทศราชกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 1/เรื่องที่ 17
ครองกรุงกัมพูชา ปีชวด จุลศักราช ๑๑๖๖ ๚๛
๏ คำบาฬีกลบทนี้ว่า ๏ ศุภมัศดุ สวัสดิศรีสัพมังคละพะหะละเจษฎาไชยาติเรก ๑๖๙ สำฤทธิศกชวดนักสัตรแรม ๑๐ ค่ำเดือน ๑๐ วัน ๕ สาระสัพมโหระติมะโหฬารานุกูลสมบูรรณอพิบูลยอดูลอะดิเรกอะเนกอะนันตาคันถาพิลังกิจพิจิตรพิจินไตรไนยสิ้นมะหาสังฆราชพระราชครูปโรหิตพระวงษราชวงษมุขมนตรีเสนาบดีใหญ่น้อยซึ่งพร้อมจินดาทัศพิมตพระคตสมดนาถในพระนามกรจำเริญพระพรพระสิทสถิตยพระบาทสมเดจพระอุไทยราชาธิราชนี้ ให้ชื่อพระบาทสมเดจพระราชโองการพระนารายน์ราชาธิราชรามาธิบดีพระศรีสุริโยภาระพระบรมสุรินทรามหาจักรพรรดิราชบรมนารถพระบาทบรมบพิตรสถิตยเปนอิศวรกำภูลรัตนราชโอภาษชาติวงษทรงกำภูชาพระมหาอินทปัตปรมัดถะวิวัดตะวิเวกเอกราชาขัติยามหาธิบดินทรวะรินทะระอักโควะโรดมบรมราชวิสุทวิชุดตะชาดิวรวงษทรงพะลานุภาพองคอรรคราชามหามหินทรนรนาถพระบาทบรมบพิตรนามติโยภพะตุสุสำฤทธิศรีฆายุศมศุขสัพกาละวิถาระไปเถิด ๚๛[1]
ครองกัมพูชา ปีชวด จุลศักราช ๑๑๖๖ ๚๛
๏ คำไทยว่า ๏ ศุภมัศดุ จุลศักราช ๑๑๖๙ ปีชวดนักสัตรสำฤทธิศกเดือน ๑๐ แรม ๑๐ ค่ำวัน ๕ เปนแก่นสานสิ้นทังกลาง วัน
คืน โอฬาริกะอันประเสริฐอะกูลบริบูรรณเปนอันมากยิ่งนักหาสิ่งจะเปรียบมิได้ ประดับด้วยคำภีร์อันพิจิตรเปนอันมากจะนับมิได้ แลมิตารีอันยิ่งทังสิ้นแห่งพระมหาสังฆณาชพระราชครูปะโรหิตพระวงษราชวงษมุขะมนตรีเสนาบดีผู้ ใหญ่
น้อย คิดเหนพร้อมกันบันจิตรบันจงสมมุดตินาถในพระนามกรจำเริญพระพรประสิทธิสถิตยพระบาทสมเดจพระอุไทยราชาธิราชนี้ ให้ชื่อพระบาทสมเดจพระราชโองการพระนารายน์ราชาธิราชรามาธิบดีพระศรีสุริโยพรรณบรมสุรินทรามหาจักรพรรดิราชบรมนาถพระบาทพระบรมบพิตรสถิตยเปนใหญ่ยอดอนาประชาราษฎร รุ่งเรืองด้วยชาติวงษทรงกรุงกำภูชาพระมหาอินทะปัดบรมัถวิวัตวิเวกเอกะราชาขัติยามหาธิบดินทรนรินทระอันล้ำเลิศประเสิรฐิอุตมบรมราชวิสุทธ รุ่งเรืองไปด้วยชาติวงษอันประเสิรฐิ ทรงพะลาณุภาพเปนบรมกระษัตรอันประเสิรฐิ เปนใหญ่เปนที่พึ่งแก่ฝูงชน พระบาทสมเดจบรมบพิตรเปนยอดภพสำฤทธิศรีสวัสดิชนะมายุศมให้ยืนยาวพิษฎารสิ้นกาลทังปวงไปเถิด ๚๛[2]
