สักวาดาวจรเข้
จาก วิกิซอร์ซ
| บทอาขยาน | |||
| ผู้แต่ง: พระสุนทรโวหาร (ภู่) |
สักวาดาวจรเข้ก็เหหก
ศีรษะตกหันหางขึ้นกลางหาว
เป็นวันแรมแจ่มแจ้งด้วยแสงดาว
น้ำค้างพราวปรายโปรยโรยละออง
ลมเรื่อยเรื่อยเฉื่อยฉิวต้องผิวเนื้อ
ความหนาวเหลือทานทนกมลหมอง
สกุณาดุเหว่าก้เร่าร้อง
พอแสงทองส่องฟ้าขอลาเอย
