คำสวดกุศลวิธี/บท 35
๑ให้นั่งคุกเข่าลงพร้อมกัน ประณมมือ
๒ให้ผู้เปนหัวน่าสวด แลคนอื่น ๆ ว่าตาม ดังต่อไปนี้:—
๏อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา พุทฺธํ ภควนฺตํ อภิวาเทมิ ฯ (กราบ)
๏สฺวากฺขาโต ภควาตา ธมฺโม ธมฺมํ นมสฺสามิ ฯ (กราบ)
๏สุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสํโฆ สํฆํ นมามิ ฯ (กราบ)
๓ให้ลุกยืนขึ้นพร้อมกัน ประณมมือ
๔ให้ตั้งนโม ๓ จบ สวดทำนองสังโยคหลวงไว้ระยะ ดังต่อไปนี้:—
(นำ)๏นโม ตสฺส ภควโต (รับแลสวดพร้อมกันต่อไป) อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส มโน ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส
๕ให้สวดพระพุทธคุณ ดังต่อไปนี้:—
(นำ)๏อิติปิโสภควา (รับแลสวดพร้อมกันต่อไป) อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควาติ ฯ
๖ให้สวดคาถานมัสการพระพุทธคุณของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย) เปนทำนองสะระภัญญะ ดังต่อไปนี้:—
| ๑๑ | ||
| ๏องค์ใดพระสัมพุทธ์ | สุวิสุทธสันดาน | |
| ตัดมูลเกลศมาร | บมิหม่นมิหมองมัว | |
| ๏หนึ่งในพระไทยท่าน | ก็เบิกบานคือดอกบัว | |
| ราคีบพันพัว | สุวคนธกำจร | |
| ๏องค์ใดประกอบด้วย | พระกรุณาดังสาคร | |
| โปรดหมู่ประชากร | มละโอฆะกันดาร | |
| ๏ชี้ทางบันเทาทุกข์ | แลชี้สุขเกษมสานต์ | |
| ชี้ทางพระนฤพาน | อันพ้นโศกวิโยคภัย | |
| ๏พร้อมเบญจะพิธจัก | ษุจรัสวิมลใส | |
| เห็นเหตุที่ใกล้ไกล | ก็เจนจบประจักษ์จริง | |
| ๏กำจัดน้ำใจหยาบ | สันดานบาปแห่งชายหญิง | |
| สัตวโลกได้พึ่งพิง | มละบาปบำเพ็ญบุญ | |
| ๏ข้าขอประณตน้อม | ศิระเกล้าบังคมคุณ | |
| สัมพุทธการุณ | ญะภาพนั้นนิรันดร ฯ | |
๗ให้สวดพระธรรมคุณ
(นำ)๏สฺวากฺขาโต (รับแลสวดพร้อมกันต่อไป) ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปนยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหีติ ฯ
๘ให้สวดคาถานมัสการพระธรรมคุณของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย) เปนทำนองสวดฉันท์ ดังต่อไปนี้:—
๑๖
๏ธรรมะคือคุณากร ส่วนชอบสาธร ดุจะดวงประทีปชัชวาล
๏แห่งองค์พระศาสดาจารย์ ส่องสัตวสันดาน สว่างกระจ่างใจมล
๏ธรรมใดนับโดยมรรคผล เปนแปดพึงยล แลเก้ากับทั้งนฤพาน
๏สมญาโลกอุดรพิศดาร อันฦกโอฬาร พิสุทธิพิเศษสุกใส
๏อิกธรรมต้นทางครรไล นามขนานขานไข ปริยัติปฏิบัติเปนสอง
๏คือทางดำเนินดุจะคลอง ให้ล่วงลุปอง ยังโลกอุดรโดยตรง
๏ข้าขอโอนอ่อนอุตมงค์ นบธรรมจำนง ด้วยจิตรแลกายวาจา ฯ
๙ให้สวดพระสังฆคุณ ดังต่อไปนี้:—
(นำ)๏สุปฏิปนฺโน (รับแลสวดพร้อมกันต่อไป) ภควโต สาวกสํโฆ อุชุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสํโฆ ญายปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสํโฆ สามีจิปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสํโฆ ยทิทํ จตฺตาริ ปริสยุคานิ อฏฺฐปุริสปุคฺคลา เอส ภควโต สาวกสํโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลีกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสาติ ฯ
๑๐ให้สวดคาถานมัสการพระสังฆคุณของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย) เปนคำสวดฉันท์ ดังต่อไปนี้:—
๑๖
๏สงฆ์ใดสาวกศาสดา รับปฏิบัติมา แต่องค์สมเด็จภควันต์
๏เห็นแจ้งจัตตุสัตย์เสร็จบรร ลุทางที่อัน ระงับแลดับทุกข์ภัย
๏โดยเสด็จพระผู้ตรัสไตร ปัญญาผ่องใส สอาดแลปราศมัวหมอง
๏เหินห่างทางข้าศึกปอง บมิลำพอง ด้วยกายแลวาจาใจ
๏เปนเนื้อนาบุญอันไพ ศาลแด่โลกัย แลเกิดพิบูลย์พูลผล
๏สมญาเอารสทศพล มีคุณอนนท์ เอนกจะนับเหลือตรา
๏ข้าขอนบหมู่พระสรา พกทรงคุณา นุคุณประดุจรำพรรณ
๏ด้วยเดชบุญข้าอภิวันท์ พระไตรรัตน์อัน อุดมดิเรกนิรติไสย
๏จงช่วยขจัดโพยภัย อันตรายใด ๆ จงดับแลกลับเสื่อมสูญ ฯ
๑๑ให้สวดคาถาดังต่อไปนี้
| (นำ) | ๏ | พาหุํ สหสฺ | (รับ) | สมภินิมฺมิตสาวุธนฺตํ | ||||
| คฺรีเมขลํ | อุทิตโฆรสเสนมารํ | |||||||
| ๏ | ทานาทิธมฺมวิธินา | ชิตวา มุนินฺโท | ||||||
| ตนฺเตชสา ภวตุ เม | ชยสิทฺธิ นิจฺจํ. |
๑๒ให้สวดคาถานักรบ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัตยุบันนี้ทรงพระนิพนธ์เปนทำนองสะระภัญญะ ดังต่อไปนี้
| ๑๔ | ||
| ๏ปางเมื่อพระองค์ปะระมะพุท | ธวิสุทธศาสดา | |
| ตรัสรู้อนุตตรสมา | ธิณโพธิบัลลังก์ | |
| ๏ขุนมารสหัสสะพหุพา | หุวิชาวิชิตขลัง | |
| ขี่คิริเมขะละประทัง | คชะเหี้ยมกระเหิมหาญ | |
| ๏แสร้งเสกสุราวุธะประดิษฐ | กละคิดจะรอนราญ | |
| รุมพลพหลพยุหปาน | พระสมุททนองมา | |
| ๏หวังเพื่อผจญวรมุนิน | ทะสุชินราชา | |
| พระปราบพหลพยุหะมา | ระมเลืองมลายสูญ | |
| ๏ด้วยเดชะองค์พระทศพล | สุมิวละไพบูลย์ | |
| ทานานิธรรมะวิธิกูล | ชนะน้อมมโมตาม | |
| ๏ด้วยเดชะสัจจะวะจะนา | แลนมามิองค์สาม | |
| ขอจงนิกรพละสยาม | ชยะสิทธิทุกวาร | |
| ๏ถึงแม้จะมีอริวิเศษ | พละเดชะเทียมมาร | |
| ขอไทยผจญพิชิตผลาญ | อริแม้นมุนินทร | |
๑๓ให้คุกเข่าลงพร้อมกัน กราบ ๓ คาบ แล้วคุกเข่ายืนในท่าระวังตรง
๑๔ให้พร้อมกัน ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีใช้บทซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัตยุบันนี้ทรงพระราชนิพนธ์แก้ไขบทเดิม ดังต่อไปนี้
๏ข้าวรพุทธเจ้า เอามโนแลศิระกราน นบพระภูมิบาล บุญญะดิเรก เอกบรมจักริน พระสยามินทร์ พระยศะยิ่งยง เย็นศิระเพราะพระบริบาล ผลพระคุณรักษา ปวงประชาเปนสุขะสานต์ ขอบันดาน ธประสงค์ใด จงสฤษดิดัง หวังวรหฤทัย ดุจะถวายไชย ชโย.