ผู้สร้างสรรค์:พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร), พระยา
(พ.ศ. 2365–2434)
ขุนนางชาวสยาม ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพระอาลักษณ์และอื่น ๆ
พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

งาน[แก้ไข]

  1. คำนมัสการคุณานุคุณ (หลายฉบับ)
  2. นิติสารสาธก (2503) (เริ่มดัชนี)
  3. ปกีรณำพจนาดถ์ (2473) (เริ่มดัชนี)
  4. พรรณพฤกษากับสัตวาภิธาน (2471) (เริ่มดัชนี)
  5. มูลบทบรรพกิจ วาหนิติ์นิกร อักษรประโยค สังโยคพิธาน ไวพจน์พิจารณ์ พิศาลการันต์ (2501) (เริ่มดัชนี)
  6. มหาสุปัสสีชาดก (2467) (เริ่มดัชนี)
  7. "วิธีสอนหนังสือไทย", ใน โบราณศึกษาและวิธีสอนหนังสือไทย (2502) (เริ่มดัชนี)
  8. ไวพจน์ประพันธ์ (2503) (เริ่มดัชนี)
  9. อนันตวิภาค (2445) (เริ่มดัชนี)

งานที่เกี่ยวข้อง[แก้ไข]

  1. ประวัติของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย) (2434) (เริ่มดัชนี)
  2. เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย) (2438) (เริ่มดัชนี)


งานที่บุคคลนี้สร้างสรรค์ขึ้น ปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติแล้ว เพราะลิขสิทธิ์ได้หมดอายุตามมาตรา 19 และมาตรา 20 ของพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ซึ่งระบุว่า

ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นบุคคลธรรมดา
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย
  2. ถ้ามีผู้สร้างสรรค์ร่วม ลิขสิทธิ์หมดอายุ
    1. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายถึงแก่ความตาย หรือ
    2. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก ในกรณีที่ไม่เคยโฆษณางานนั้นเลยก่อนที่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายจะถึงแก่ความตาย
ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล หรือถ้าไม่รู้ตัวผู้สร้างสรรค์
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น
  2. แต่ถ้าได้โฆษณางานนั้นในระหว่าง 50 ปีข้างต้น ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก