สวัสดิรักษา
หน้าตา
| ๏ สุนทรทำคำสวัสดิรักษา | ||
| ถวายพระหน่อบพิตรอิศรา | ตามพระบาฬีเฉลิมให้เพิ่มพูน | |
| เป็นของคู่ผู้มีอิศริยยศ | จะปรากฏเกิดลาภไม่สาบสูญ | |
| สืบอายุสุริวงศ์พงศ์ประยูร | ให้เพิ่มพูนภิญโญเดโชไชย | |
| ว่าลืมหลงจงอุตส่าห์รักษาสิริ | ตามคติโบราณท่านขานไข | |
| ว่าเช้าตรู่สุริโยอโณไทย | ตื่นนอนให้ห้ามโมโหอย่างโกรธา | |
| ผินพักตร์สู่บูรพทิศแลทักษิณ | เศกวารินด้วยพระธรรมคาถา | |
| ที่นับถือคือพระไตรสรณา | ถ้วนสามคราจึงชำระสระพระพักตร์ | |
| แล้วเอื้อนอรรถตรัสความที่ดีก่อน | จะถาวรพูนเกิดประเสริฐศักดิ์ | |
| ด้วยราศีที่ชะลอนรลักษณ์ | อยู่พระพักตร์แต่ทิวาเวลากาล | |
| ยามกลางวันนั้นว่าพระราศี | สถิตที่วรองค์ให้สรงสนาน | |
| พระอุระประสุคนธ์วิมลมาลย์ | จะสำราญโรคาไม่ราคี | |
| ครั้นพลบค่ำคล้ำฟ้าสุธาวาส | ฝ่ายเบื้องบาทซ้ายขวาเป็นราศี | |
| จงรดน้ำชำระซึ่งราคี | ห้ามสตรีอย่าให้พาดบาทยุคล | |
| เสวยนั้นผันพระพักตร์ไปบูรพทิศ | เจริญฤทธิ์ชันษาสถาผล | |
| แม้นผินพักตร์ทักษิณถิ่นมณฑล | ไม่ขาดคนรักใคร่เวียนไปมา | |
| ทิศประจิมอิ่มเอมเกษมสุข | บรรเทาทุกข์ปรากฏด้วยยศถา | |
| แต่ทิศเหนือเหลือร้ายวายชีวา | ทั้งชันษาซุดน้อยถอยทุกปี ฯ | |
| ๏ อนึ่งนั่งบังคลอย่ายลต่ำ | อย่าบ้วนน้ำลายพาเสียราศี | |
| ผินพระพักตร์สู่อุดรประจิมดี | ไม่ต้องผีคุณไสยพ้นภัยพาล | |
| แล้วสรงน้ำชำระพระนลาฏ | จึงผุดผาดผิวพรรณในสัณฐาน | |
| เสด็จไหนให้สรงชลธาร | เป็นฤกษ์พารลูบใล้แล้วไคลคลา ฯ | |
| ๏ อนึ่งพระองค์ทรงเจริญเพลินถนอม | อย่าให้หม่อมห้ามหลับทับหัตถา | |
| ภิรมย์รสอตส่าท์สรงพระคงคา | เจริญราศีสวัสดิ์ขจัดภัย ฯ | |
| ๏ อนึ่งวันชำระสระพระเกล้า | อังคารเสาร์สิ้นวิบัติปัตไถม | |
| ตัดเล็บวันพุธจันทร์กันจังไร | เรียนสิ่งใดวันพฤหัสสวัสดี ฯ | |
| ๏ อนึ่งภูษาผ้าทรงณรงค์รบ | ให้มีครบเครื่องเสร็จทั้งเจ็ดสี | |
| วันอาทิตย์สิทธิโชคโฉลกดี | เอาเครื่องสีแดงทรงเป็นมงคล | |
| เครื่องวันจันทร์นั้นควรสีนวลขาว | จะยืนยาวชันษาสถาผล | |
| อังคารม่วงช่วงงามสีครามปน | เป็นมงคลขัตติยาเข้าราวี | |
| เครื่องวันพุธสุดสีด้วยสีแสด | กับเหลือบแปดปนประดับสลับสี | |
| วันพฤหัสจัดเครื่องเขียวเหลืองดี | วันศุกร์สีเมฆหมอกออกสงคราม | |
| วันเสาร์ทรงดำจึงล้ำเลิศ | แสนประเสริฐเสี้ยนศึกจะนึกขาม | |
| หนึ่งพาชีขี่ขับประดับงาม | ให้ต้องตามสีสรรพ์จึงกันภัย ฯ | |
| ๏ อนึ่งว่าถ้าจะลงสรงสนาน | ทุกห้วยธารเถื่อนถ้ำแลน้ำไหล | |
| พระพักตร์นั้นผันล่องตามคลองไป | ห้ามมิให้ถ่ายอุจาร์ปัสสาวะ | |
| อย่าผินหน้าฝ่าฝืนขึ้นเหนือน้ำ | จะต้องรำเพรำพัดซัดมาปะ | |
| เมื่อสรงน้ำสำเร็จเสร็จธุระ | คำนับพระคงคาเป็นอาจิณ ฯ | |
| ๏ อนึ่งวิชาอาคมถมถนำ | เวลาค่ำควรคิดเป็นนิจศีล | |
| จึงศักดิ์สิทธิ์ฤทธิรนพ้นไพริน | ให้เพิ่มภิญโญยศปรากฏไป ฯ | |
| ๏ อนึ่งสุนัขมักเฝ้าแต่เห่าหอน | พิ่มอย่าขู่ก่อนด่าว่าอัชฌาลัย | |
| พิ่มเสียสง่าราศีมักมีภัย | คนมิได้ยำเยงเกรงวาจา | |
| อนึ่งเขฬะอย่าถ่มเมื่อลมพัด | ไปถูกสัตว์เสื่อมมนต์ดลคาถา | |
| อนึ่งพบปะพระสงฆ์ทรงศีลา | ไม่วันทาถอยถดทั้งยศทรัพย์ | |
| อนึ่งอย่าด่าว่าแดดแลลมฝน | อย่ากังวลเร่งวันให้พลันดับ | |
| เมื่อเช้าตรู่สุริยงจะลงลับ | จงคำนับสุริยันพระจันทร | |
| อนึ่งเล่าเข้าที่ศรีไสยาสน์ | อย่าประมาทหมั่นคำนับลงกับหมอน | |
| เป็นนิรันดร์สรรเสริญเจริญพร | คุณบิดรมารดาคุณอาจารย์ | |
| ๏ อนึ่งผ้าทรงจงนุ่งเหน็บข้างขวา | กันเขี้ยวงาจระเข้เดรฉาน | |
| อนึ่งอย่าไปใต้ช่องคลองตะพาน | อย่ารอดร้านฟักแฟงแรงราคี | |
| ทั้งไม้ลำค้ำเรือนแลเขื่อนคอก | ใครลอดออกอัปลักษณ์เสียศักดิ์ศรี | |
| ถึงฤทธิเดชเวทมนตร์ดลจะดี | ตัวอัปรีย์แปรกลับให้อัปรา | |
| อนึ่งไปไหนได้พบอสภซาก | อย่าออกปากทักทายร้ายนักหนา | |
| ให้สรงน้ำชำระพระพักตรา | ตามตำราแก้กันอันตราย ฯ | |
| ๏ อนึ่งเครื่องผูกลูกสะกดตะกรุดคราด | เข้าไสยาสน์ยามหลับทับฉลาย | |
| เครื่องอาวุธสุดห้ามอย่าข้ามกราย | อย่านอนซ้ายสตรีมักมีภัย | |
| อนึ่งวันจันทร์คราสตรุษสารทสูรย์ | วันเพ็ญบูรณ์พรรษาอัชฌาสัย | |
| ทั้งวันเกิดเริดร้างให้ห่างไกล | ห้ามมิให้เสนหาถอยอายุ | |
| แม้นสตรีมีระดูอย่าอยู่ด้วย | ถ้ามิม้วยก็มักเสียจักษุ | |
| มักเกิดมีฝีพองเป็นหนองพุ | ควรทำนุบำรุงองค์ให้จงดี | |
| ๏ อนึ่งนั้นวันกำเหนิดเกิดสวัสดิ์ | อย่าฆ่าสัตว์เสียสง่าทั้งราศี | |
| อายุน้อยถอยเลื่อนทุกเดือนปี | แล้วมักมีทุกข์โศกโรคโรคา | |
| อนึ่งบรรทมถ้าลมคล่องทั้งสองฝ่าย | พระบาทซ้ายอย่าพาดพระบาทขวา | |
| ข้างขวาคล่องต้องกลับทับซ้ายมา | เป็นมหามงคลเลิศประเสริฐนัก ฯ | |
| ๏ อนึ่งว่าถ้าจะจรแลนอนนั่ง | สำเนียงดังโผงเผาะเกาะกุกกัก | |
| คือคุณผีปีศาจอุบาทว์ยักษ์ | ใครทายทักถูกฤทธิ์วิทยา | |
| ๏ ขอพระองค์จงจำไว้สำเหนียก | ดังนี้เรียกสวัสดิรักษา | |
| สำหรับองค์พงศ์กษัตริย์ขัตติยา | ให้ผ่องผาสุกสวัสดิ์ขจัดภัย | |
| บทโบราณท่านทำเป็นคำฉันท์ | แต่คนนั้นมิใคร่แจ้งแถลงไข | |
| จึงกล่าวกลับซับซ้อนเป็นกลอนไว้ | หวังจะให้เจนจำได้ชำนาญ | |
| สนองคุณมุลิกาสามิภักดิ์ | ให้สูงศักดิ์สืบสมบัติพัสถาน | |
| แม้ผิดเพี้ยนเปลี่ยนเรื่องเบื้องโบราณ | ขอประทานอภัยโทษได้โปรดเอย ฯ |