ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:กม ร ๕ (๖) - ๒๔๔๑.pdf/45

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
1940
เล่ม ๖
ลักษณพิจารณาความอาญามีโทษหลวง

กรรโชกราษฎร กดขี่ด้วยอาญาลงเอาเงินทอง หาว่ารับสินบนหรือทนสาบาล หาว่าข่มขืนโทรมหญิง หาว่าทำร้ายต่อพระสาสนา มีการทำลายพระพุทธรูปพระสถูปเจดีย์ หาว่าภิกษุเปนปาราชิก แลความอาญาอย่างอื่น บันดาที่หากันอันมีโทษหลวงตามพระราชกฤษฎีกาเปนต้นนั้น ในความเหล่านี้ ถ้าไม่มีคนใดคนหนึ่งเปนโจทย์ฟ้องกล่าวโทษผู้ล่วงละเมิดพระราชอาญาก็ดี หรือถ้ามีโจทย์ฟ้องกล่าวโทษผู้ล่วงละเมิดพระราชอาญาอยู่แล้ว แต่ผู้นั้นไม่ติดใจว่าความเรื่องนั้นต่อไปด้วยเหตุประการใดก็ดี ต้องเปนน่าที่ของเจ้าพนักงานกรมอัยการแลผู้รักษากฎหมายจะต้องฟ้องกล่าวโทษผู้ล่วงละเมิดพระราชอาญาในความที่ไม่มีคนอื่นเปนโจทย์ หรือจะต้องว่าความเรื่องที่โจทย์เดิมไม่ติดใจว่านั้นต่อไป เมื่อเหนว่า มีพยานพอที่จะพิสูทธิ์ให้สมจริงได้ว่า ผู้ล่วงละเมิดพระราชอาญานั้นมีข้อพิรุธกระทำผิดต่อพระราชกำหนดกฎหมาย


มาตราให้เจ้าพนักงานอำเภอกำนันกองตระเวรแลกองไต่สวนโทษหลวงในกรุงแลหัวเมืองสืบสวนหาคำพยานหรือสิ่งสำคัญอันเปนหลักถานใช้เปนตัวพยาน หรือตัวคน