บางจำพวกได้บังเกิดความเข้าใจผิดคิดเห็นไปต่าง ๆ นา ๆ ล้วนผิดเพี้ยนจากความตั้งพระราชหฤทัยดีซึ่งได้แสดงปรากฎในพระราชกฤษฎีกานั้นทุกประการ
แท้จริงเมื่อก่อนที่ได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยคำนำนามสัตรี พ.ศ. ๒๔๖๐ และ ๒๔๖๔ นั้น การใช้คำนำนามเด็กหาได้มีเปนระเบียบโดยแน่นอนอย่างใดไม่ เด็กลูกสามัญชนมักใช้เรียกกันว่า “หนูนั่น หนูนี่” บ้าง “เด็กนั่น เด็กนี่” บ้าง แลส่วนเด็กที่เปนบุตระบุตรีของผู้มีบรรดาศักดิ์ มักใช้เรียกกันว่า “คุณ” โดยเหตุที่ทรงพระราชดำริห์ว่า คำว่า “คุณ” ไม่ควรใช้ให้พร่ำเพรื่อฟั่นเฝือ จึงได้ทรงพระราชดำริห์ให้ใช้คำว่า “นายน้อย” และ “นางน้อย” ขึ้นแทน ส่วนคำนำนามเด็กผู้เปนบุตระบุตรีของสามัญชนที่มีใช้อยู่ว่า “หนู” หรือ “เด็ก” นั้น ทรงพระราชดำริห์ว่า คำว่า “หนู” เปนศัพท์ที่เพี้ยนมาจากภาษาจีนว่า “อินู” ไม่สมควรใช้สำหรับเปนคำนำนามเด็กที่เปนเชื้อชาติสยามแท้ จึงได้ทรงยกเลิกเสีย ให้คงใช้คำว่า “เด็ก” ซึ่งเปนคำไทยแท้นั้นแต่คำเดียว
แต่เมื่อมีผู้มิได้รู้จริงแลมิได้ใฝ่ใจสอบสวนถึงมูลเดิมแห่งความเปลี่ยนแปลงนั้นนั้น เกิดมีความเข้าใจผิดคิดเห็นมากมายไปเกินกว่าความตั้งพระราชหฤทัยแท้จริงฉนี้ จึงมาทรงพระราชดำริห์ใคร่ครวญดูว่า การที่จะใช้คำนำนามเด็กว่ากระไรนั้น แท้จริงก็มิใช่เปน
