(๑)ห้ามมิให้เข้าไปในท้องที่หรือจังหวัดที่ที่กำหนดไว้ในคำพิพากษา
(๒)บังคับให้อยู่แต่ในท้องที่หรือจังหวัดที่ซึ่งเจ้าพนักงานฝ่ายธุระการจะได้กำหนดให้อยู่
ในสองอย่างนั้น ให้ศาลมีอำนาจเลือกใช้ตามสมควรแก่เหตุ
โทษสฐานให้อยู่ภายในเขตร์ที่อันมีกำหนดนั้น จะพิพากษาให้เปนโทษเพิ่มโทษสฐานอื่นก็ได้ แต่อย่ากำหนดเวลาเกินกว่าเจ็ดปีเปนอย่างหนัก จะกำหนดเท่าใดให้ว่าไว้ในคำพิพากษาด้วย
บรรดาทรัพย์ซึ่งศาลพิพากษาให้ริบนั้น ท่านให้ส่งไว้เปนของหลวงทั้งสิ้น
ในการริบนั้น นอกจากคดีที่กล่าวไว้โดยเฉภาะในภาคที่ ๒ แห่งกฎหมายนี้ ท่านให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งให้ริบทรัพย์สิ่งของที่ว่าไว้ในมาตรานี้ได้อีกโสดหนึ่ง คือ
(๑)สิ่งของที่บุคคลใช้หรือมีไว้โดยเจตนาจะใช้สำหรับกระทำความผิด ท่านว่าเปนของควรริบอย่างหนึ่ง เว้นแต่ถ้าสิ่งของที่ว่ามาในข้อนี้เปนของ ๆ ผู้อื่นที่เขามิได้รู้เห็นเปนใจด้วยในการที่กระทำผิดหรือเจตนาที่จะกระทำผิดนั้น ท่านว่ามิควรริบ
