ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:กม ร ๕ - ๒๔๕๑.pdf/202

จาก วิกิซอร์ซ
(เปลี่ยนทางจาก หน้า:กอ ๑๒๗ (๒๔๕๑).pdf/38)
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
น่า ๑๙๐
ศก ๑๒๗
 

ถ้าแลผู้ที่หาความผิดมิได้นั้นต้องถูกรับอาญาอย่างอื่นนอกจากที่ว่ามานี้ ท่านว่าโทษของมันผู้เบิกความเท็จ หรือกระทำพยานเท็จ หรือแกล้งกล่าวหาด้วยความเท็จนั้นถึงจำคุกตั้งแต่สองปีขึ้นไปจนถึงสิบปี แลให้ปรับตั้งแต่ร้อยบาทขึ้นไปจนถึงพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง

ถ้าแลผู้ที่มิได้มีความผิดต้องถูกรับอาญาถึงประหารชีวิตร์ ท่านว่ามันผู้เบิกความเท็จ กระทำพยานเท็จ หรือแกล้งกล่าวหาด้วยความเท็จนั้นต้องรวางโทษจำคุกตั้งแต่สิบปีขึ้นไปจนถึงยี่สิบปี แลให้ปรับตั้งแต่ร้อยบาทขึ้นไปจนถึงสองพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง

มาตรา ๑๖๑

ถ้าผู้ใดแกล้งเอาความเท็จมาร้องฟ้องกล่าวหาเขาแล้ว แลมันรู้สึกตัวกลัวผิด มันรีบถอนฟ้องเสียแต่เวลายังมิทันที่เจ้าพนักงานจะสั่งคดีนั้นประการใดไซ้ ท่านว่าควรลงโทษแก่มันเพียงให้จำคุกไม่เกินกว่าสามเดือน แลให้ปรับไม่เกินกว่าร้อยบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง

มาตรา ๑๖๒

ถ้าผู้ใดเบิกความเท็จแล้ว แลมันรู้สึกตัวกลัวผิดรีบคืนคำเท็จนั้นเสีย แลกลับให้ความที่สัจที่จริงในทันใดก่อนจบคำให้การของมันนั้นไซ้ ท่านว่าอย่าให้เอาโทษแก่มันเลย

ถ้ามันไปรู้สึกตัวกลัวความผิดเมื่อภายหลัง แลมันไปสารภาพต่อเจ้าพนักงานผู้ที่ได้รับถ้อยคำของมัน ขอถอนคำเท็จ กลับให้ความ