ข้าพเจ้าจะออกจากกระทรวงมหาดไทยไม่ช้านัก จึงได้ส่งต้นฉบับมารักษาไว้ในหอพระสมุดสำหรับพระนครเพื่อจะได้พิมพ์ในโอกาศที่สมควร มีโอกาศจึงได้พิมพ์ในครั้งนี้
ข้าพเจ้ารู้สึกว่า คำนำนี้ออกจะยืดยาวไปสักหน่อย การแต่งคำนำที่ข้าพเจ้าได้ทำมา ไม่เคยกำหนดข้อสั้นยาว แล้วแต่เรื่องจะพาไป บางเรื่องก็ยาว บางเรื่องก็สั้น ดูไม่อยู่ในอำนาจแม้ตัวข้าพเจ้าผู้ที่แต่งเองจะกำหนดได้ว่าจะให้สั้นยาวเพียงใด แต่ได้ถือเปนคติตั้งใจรักษาคลองกุศลธรรมอันเปนเจตนาของผู้พิมพ์หนังสือมิให้เสื่อมเสีย หนังสือประชุมพงษาวดารภาคที่ ๔ นี้ พระยาศรีสำรวจพิมพ์ด้วยประสงค์จะอจกในงานทำบุญปลงศพสนองคุณมารดาเปนการกุศลอันบริสุทธิซึ่งมิได้เลือกหน้าว่าผู้ใด เมื่อทราบแล้วคงจะอนุโมทนาความกตัญญูกตเวทีของพระยาศรีสำรวจในส่วนบำเพ็ญการกุศลปลงศพมารดาตามน่าที่บุตร ยังส่วนประโยชน์ กล่าวคือ ความรู้ซึ่งจะได้แก่ผู้อ่านหนังสือนี้ ก็เปนกุศลนับในธรรมทานที่พระยาศรีสำรวจได้บำเพ็ญอิกอย่าง ๑ เรื่องราวกล่าวประวัติของหนังสือ แม้จะยาว ก็เปนส่วนข้างให้ความรู้ ข้อที่ข้าพเจ้ากล่าวเล่าประวัติหม่อมอมรวงษ์วิจิตรผู้แต่งหนังสือพงษาวดารหัวเมืองมณฑลอิสาณนั้น การที่ยกย่องตัวอย่างข้าราชการที่ทำความดีมาให้ปรากฎ ก็เห็นว่าเปนกุศลธรรม แม้ผู้ใดได้อ่านแลทราบความจากหนังสือนี้ แลไปประพฤติตาม ก็ชื่อว่าหนังสือนี้ได้ทำประโยชน์ แต่ยังมีอิกข้อ ๑ ซึ่งข้าพเจ้ามีความประสงค์โดยเฉภาะ ที่เอาเรื่องหม่อมอมรวงษ์วิจิตรมากล่าว
