หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
20
ลุงพัฒน์พูดคล้ายพูดกับตัวเอง แล้วมองตาน้าเกียรติบ้างมองตาป้าน้อยบ้างมีสีหน้ายุ่งใจ
"ถ้าพวกข้างบนจะเกิดนัดพวกมาพบกันที่นี่ละกระมัง เจ้าบาบูมันรู้จักทุกคนก็เลยยอมให้เข้ามา" ลุงพัฒน์ออกความเห็นดังนั้น น้าเกียรติเลยเห็นจริง
"ถ้าจะจริงอย่างน้าพัฒน์ว่า" น้าเกียรติพูด "เดี๋ยวถามบาบูดูก็รู้ว่าใครมาบ้าง"
"ถามอะไรล่ะครับ เช้าขึ้นมันก็กลับบ้านมัน" ลุงพัฒน์ว่า เป็นอันว่าไม่ได้ความ
ในเย็นนั้น บาบูมาทำงาน น้าเกียรติกับลุงพัฒน์เรียกมาถามความตอนเมื่อกลางดึกคืนวาน บาบูยืนยันแข็งแรงว่าไม่มีใครเข้ามาเลย เขารับว่าถ้าแม้เขาจะนั่งหลับไปบ้าง แต่คนมาตั้งหลายคนก็ต้องรู้ ประตูไม่ได้เปิดกว้างทั้งสองบาน พอค่ำคืนก็เปิดประตูเล็ก แต่ปกติถ้าไม่มีใครมาประตูช่องเล็กก็ปิดเสมอ เอาหลังพิงบานประตูไว้ ใครจะแอบเข้ามาได้อย่างไร
น้าเกียรติกับลุงพัฒน์จนปัญญา ทั้งสองคนต่างมองหน้ากันอย่างสงสัยอยู่ในที ผมก็ชักใจวูบขึ้นมาทีเดียว ถ้าไม่มีใครขึ้นไปบนตึกแล้วใครเล่าขึ้นไปทั้งสองคืน น้าเกียรติมองหน้าผม แกรู้ว่าผมมีหัวใจอย่างไรเวลานั้น พอสักครู่เพื่อนแกมา แกเลยเลิกไปข้างนอก แกให้ผมไปสั่งเหล้าและอาหารที่ร้านเจ๊กเข้ามากินกันเลี้ยงกันในห้องนั้นเอง ตอนโพล้เพล้ผมเกิดปวดปัสสาวะจึงรีบมาห้องน้ำที่เปิดไฟสว่าง มีใครคนหนึ่งเป็นชายกลางคนเดินสวนออกมาจากห้องน้ำอย่างเร็ว ถ้าผมหลบไม่ทันก็โดนกัน ผมเลยเข้าห้องน้ำแล้วเหลียวกับมาดูว่าชายผู้นั้นคือใคร แต่ไม่เห็นแล้ว ผมจึงหมุนตัวจะเข้าห้องส้วม ก็มีหญิงสาวผลุนผลันสวนออกมา ผมผงะเกือบโดนกันอีก พอหญิงนั้นออกประตูไป ผมก็เข้าห้องส้วม ปัสสาวะไปนึกไป ภาพที่พบกันมันคล้ายฝันเลือนๆ ลางๆ
ผมเสร็จแล้วรีบกลับมาบอกน้าเกียรติ พอแกได้ฟังก็ลุกขึ้นยืนอย่าง
