จึงเห็นแล้วว่า: เมื่อสินค้า (ผ้าลินิน) แสดงออกมูลค่าตนในมูลค่าใช้สอยของสินค้าชนิดอื่น (เสื้อคลุม) สินค้าอย่างแรกจะประทับรูปมูลค่าที่ประหลาดให้กับสินค้าอย่างหลังเอง คือรูปของสมมูล สินค้าผ้าลินินเผยความเป็นมูลค่าของตนด้วยการนับว่าเสื้อคลุมเทียบเท่ากับตน โดยมิต้องสมมติรูปมูลค่าที่ต่างจากรูปกายของมัน ดังนั้นแท้จริงแล้ว สินค้าผ้าลินินแสดงออกความเป็นมูลค่าของตนผ่านการที่เสื้อคลุมสามารถแลกเปลี่ยนได้โดยตรงกับมัน รูปสมมูลของสินค้าหนึ่งจึงเป็นรูปที่มันแลกเปลี่ยนได้โดยตรงกับสินค้าอื่น
เมื่อสินค้าชนิดหนึ่ง เช่น เสื้อคลุม ทำหน้าที่เป็นสมมูลของสินค้าอีกชนิด เช่น ผ้าลินิน เสื้อคลุมจึงได้มาซึ่งสมบัติอันเป็นลักษณะเฉพาะ ในรูปที่แลกเปลี่ยนได้โดยตรงกับผ้าลินิน แต่อัตราส่วนที่เสื้อคลุมกับผ้าลินินแลกเปลี่ยนกันได้นั้นมิได้ให้ไว้แต่อย่างใด อัตราส่วนดังกล่าวขึ้นอยู่กับขนาดมูลค่าของเสื้อคลุมเพราะขนาดมูลค่าของผ้าลินินมีให้ไว้แล้ว ไม่ว่าเสื้อคลุมจะแสดงออกเป็นสมมูลและผ้าลินินเป็นมูลค่าสัมพัทธ์ หรือในทางตรงกันข้าม ผ้าลินินเป็นสมมูลและเสื้อคลุมเป็นมูลค่าสัมพัทธ์ เวลาแรงงานอันจำเป็นต่อการผลิตยังคงเป็นตัวกำหนดขนาดมูลค่าของเสื้อคลุม และจึงไม่ขึ้นกับรูปมูลค่าของมัน แต่ทันทีที่สินค้าชนิดเสื้อคลุมอยู่ในตำแหน่งสมมูลในการแสดงออกมูลค่า ขนาดมูลค่าของเสื้อคลุมก็จะไม่ได้รับการแสดงออกเป็นขนาดมูลค่า แต่จะปรากฎในสมการมูลค่าเป็นเพียงปริมาณจำเพาะของสิ่งของอย่างหนึ่ง
เช่น: ผ้าลินิน 40 หลามี „มูลค่า“ —— อะไร? เสื้อคลุม 2 ตัว เพราะสินค้าชนิดเสื้อคลุมในที่นี้มีบทบาทเป็นสมมูล และมูลค่าใช้สอยของเสื้อคลุมต่อผ้าลินินถือเป็นกายมูลค่า เสื้อคลุมปริมาณจำเพาะก็เพียงพอเพื่อที่จะ
