รูปมูลค่าทั่วไป ซึ่งแสดงผลผลิตแรงงานเป็นเพียงวุ้นของแรงงานมนุษย์ที่ไม่แตกต่างกัน ด้วยโครงข่ายนั่งร้านของตัวเอง ชี้ว่าตัวเองเป็นการแสดงออกทางสังคมของโลกแห่งสินค้า และจึงเปิดเผยว่า ในโลกใบนี้ ลักษณะมนุษย์ทั่วไปของแรงงานเป็นตัวสร้างลักษณะทางสังคมที่จำเพาะของมัน
ระดับความพัฒนาของรูปมูลค่าสัมพัทธ์สอดคล้องกับระดับความพัฒนาของรูปสมมูล แต่น่าสังเกตว่าพัฒนาการของรูปสมมูลเป็นเพียงการแสดงออกและผลลัพธ์ของพัฒนาการของรูปมูลค่าสัมพัทธ์
รูปมูลค่าสัมพัทธ์เรียบง่ายหรือโดด ๆ ของสินค้าหนึ่งทำสินค้าอื่นหนึ่งอย่างเป็นสิ่งสมมูลโดด ๆ รูปมูลค่าสัมพัทธ์ขยายหรือการแสดงออกมูลค่าของสินค้าหนึ่งเป็นสินค้าอื่นทั้งหมดประทับรูปของสิ่งสมมูลจำเพาะที่หลากหลายลงบนสินค้าเหล่านั้น สุดท้าย สินค้าจำเพาะชนิดหนึ่งได้เป็นรูปสมมูลทั่วไปเพราะสินค้าอื่นทั้งหมดทำสินค้านั้นเป็นวัสดุของรูปมูลค่าที่เป็นหนึ่งเดียวและทั่วไป
ทว่าพร้อมกับที่รูปมูลค่าเองพัฒนา ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองขั้ว รูปมูลค่าสัมพัทธ์และรูปสมมูล ก็พัฒนาตาม
รูปแรก —— ผ้าลินิน 20 หลา เสื้อคลุม 1 ตัว —— ก็มีความขัดแย้งแล้ว แต่ยังไม่ตายตัว ขึ้นอยู่ว่าอ่านจากหน้าไปหลังหรือหลังไปหน้า ทั้งสองขั้วสินค้า ผ้าลินินกับเสื้อคลุม จะอยู่ในรูปมูลค่าสัมพัทธ์บ้างหรือในรูปสมมูลบ้างพอ ๆ กัน ตอนนี้ยังยากที่จับความขัดแย้งเชิงขั้วได้
ในรูป II สินค้าขยายรูปมูลค่าสัมพัทธ์ของตัวเองให้สมบูรณ์ได้แค่ทีละชนิด และมีรูปมูลค่าสัมพัทธ์ขยายเพียงเพราะและตราบที่สินค้าอื่นทั้งหมดอยู่ในรูปสมมูลต่อมัน ตอนนี้เราไม่สามารถสลับด้านสมการมูลค่าได้แล้ว —— เช่นผ้าลินิน 20 หลา เสื้อคลุม 1 ตัว หรือ ชา 10 ปอนด์ หรือ ข้าวสาลี 1 ควาร์เทอร์ ฯลฯ —— ถ้าไม่เปลี่ยนลักษณะโดยรวมแล้วแปลงรูปมูลค่าแบบรวมเป็นแบบทั่วไป
รูปล่าสุด รูป III สุดท้ายมอบให้โลกแห่งสินค้า รูปมูลค่าสัมพัทธ์ทั่วไปทางสังคม เพราะและตราบที่สินค้าทั้งหมดจากโลกนั้น ยกเว้นสินค้าหนึ่งเดียว
