หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (1).djvu/352

๓๓๘

ภญาน

---

กล่าวคดีสม ท่านให้เอาเปนทิพพญาณชะนะแก่ความ บาปบุญคุณโทษไว้แก่ผู้กล่าว

13

๑๓ อนึ่งลักษณพญาณอันจะฟังเอาเปนมูลคดีนั้นคือว่าอยู่ด้วยกัน ไปด้วยกัน ทำกินด้วยกัน จะฟังเอาเปนพญาณได้แลหมีได้นั้น มีดั่งนี้

คือเมียน้อยเมียหลวงวิวาทกัน อ้างผัวเปนพญาณ ท่านหมีให้ฟังเอาได้ เหตุผัวมืดมัวด้วยเสน่หรักษใคร่แลอาไลยอยู่ในทรัพยสิ่งของ หมีได้กล่าวแต่ที่อันจริง ท่านให้ฟังเอาแต่ชาวเกลอแลเพื่อนบ้านเปนพญาณในมูลคดีความ

ประการหนึ่งในคงคามหาสมุท ชาว เรือ
สำเภา $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ วิวาทกัน เพื่อน เรือ
สำเภา $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ เปนพญาณ

ประการหนึ่งชาว เรือ
สำเภา $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ลำเดียวกัน ผู้ไป เรือ
สำเภา $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ลำเดียวกันเปนพญาณ

ประการหนึ่งเดิรหนทางด้วยกันวิวาทกัน ผู^{[วซ 1]} เดิรหนทางด้วยกันเปนพญาณ

ประการหนึ่งเดิรหนไปอาไศรยศาลาด้วยกันวิวาทกัน^[1] ผู้เดิรหนอาไศรยศาลาด้วยกันเปนพญาณ

ประการหนึ่งไปกลางป่ากลางดงห้วยเขาด้วยกันวิวาทแก่กัน เอาพรานป่าแลโขมดป่าผู้ไปด้วยกันเปนพญาณ

---

1. ก: คำว่า กัน ขาดไป

1. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “ผู” เป็น “ผู้” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)

ม.ธ.ก.