หน้า:Pramuan Kot Mai Ratcha Kan Thi Nueng 2482 (2).djvu/272

พระไอยการลักษณวิวาทตี
ด่า $\begin{array}{c}\\ \end{array}\}$ กัน^[1]

อันว่าลักขณวิวาท ตี
ด่า $\begin{array}{c}\\ \end{array}\}$ กันแลลักขณรุกไป ตี
ด่า $\begin{array}{c}\\ \end{array}\}$ ท่านเปนมูลคดีมีพระบาฬีในคำภีร์พระธรรมสาตว่า ปหรญฺจ ขุํสา ถานา วิติกฺกมฺมพลากเรน เปนอาทิดั่งนี้ จึ่งมีอัฐาธิบายษาขคดีอันโบราณราชกรษัตรบัญญัติสืบ ๆ มาโดยมาตราดั่งนี้

ศุภมัศดุ ๑๓๖๙^{[2][วซ 1]} ศกสัปสังวัชรเชษฐมาศศุกขปักษยตติยดิถีคุรุวาระ มีพระราชโองการบัญญัติพระราชอาชาสมเดจ์พระเจ้ารามาธิบดีศรีสุนธรราชบรมจักรพรรดิศวรบรมบพิตรพระพุทธิเจ้าอยู่หัว มีพระราชหฤๅไทยกรรุณาปราถนาจระงับดับทุกขทุระราษฎร จึ่งให้ตราพระราชกฤษฎีกาโฆษนาแก่ชาวเจ้าเหล่าราชนิกุนขุนหมื่นพฤฒามาตย์ราชมนตรีพิริยโยธาสมสังกัดพันอันมีในพระราชอานาจักรประชาราษฎรทังปวงตั้งแต่นี้สืบไปเมื่อหน้า

1

๑ มาตราหนึ่ง วิวาท ด่า
ตี $\begin{array}{c}\\ \end{array}\}$ กัน โทษ ๙
๑๐ $\begin{array}{c}\\ \end{array}\}$ กทง มิให้

---

1. พิมพ์ตามฉะบับหลวง L4 ยังเหลืออีกฉะบับหนึ่ง (ก) ซึ่งหอสมุดแห่งชาติพึ่งหาซื้อได้ในปี ๒๔๗๗ จึงไม่มีระบุในบัญชีของนายบูรเนย์
2. ในต้นฉะบับ เลข ๓ ตอนหน้าลบเสีย เหลือแต่ตอนหลัง

1. บัญชีท้ายกฎหมายลักษณอาญาว่า “๑๒๖๙” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)

ม.ธ.ก.