าหลวงทุเลาท้วงติง ผู้พิจารณาหมีรับ ว่าหมีเปนทุเลา เมื่อเอามาพิจารณาพิภากษาได้ความว่าคู่ความทุเลาท้วงติงนั้นชอบ ให้ไหมผู้พิจารณาซึ่งหมีรับทุเลาเขานั้นเปนข้อเลมีดโดยยศถาศักดิ์
มาตราหนึ่ง ฝูงทวยราษฎรทังหลายตีด่ายื้อชักผลักใสกัน สิ่งสีนพรัดพรายตกหาย แลมาร้องฟ้อง ท่านให้พระสุภาวดีพิจารณาดู ถ้าสีนนั้นตกหาย จึ่งให้ผู้ยื้อชักใช้กึ่งหนึ่ง ถ้าสีนที่หายนั้นน้อย มันว่าหายมาก ท่านให้พิจารณาจงถ่องแท้ ได้เท่าใดให้เสียกึ่งหนึ่ง ถ้ามันหาสีนหมีได้ มันแกล้งกล่าวเทจ์ มันมักได้เท่าใด ให้มันเสียเท่านั้น ถ้าตกหายหาสหลักสำคัญหมีได้ จว่าดั่งหฤๅหมีได้เลย
มาตราหนึ่ง ผู้ใดปองร้ายท่าน ทำท่านหมีได้ จ้างคนอื่นให้ไปทำร้ายท่านด้วยประการสิ่งใด ๆ ก็ดี ท่านหมีตาย แต่ว่าลำบาก มีบาศแผล เสียโฉม ท่านให้ไหมเท่าตายด้วยศักดิ์เหลกชว
ศริยบทธรงชำระใหม่ ได้บทในอาชาหลวง ๑๓๐ มาตราบท ในอาชาหลวงราษ ๒๐ มาตรา เปน ๑๕๐ มาตราด้วยกันแต่เท่านี้
