การหนึ่งไถ่ขาดข้า)[1] ปรการหนึ่งไถ่มิได้ใช้ อันว่าไถ่มิได้ขาดคา[วซ 1] นั้น คือว่าไถ่ฝากมีผู้ฃายนายประกัน ถ้ามันหลบลี้หนีหาย เอาแก่ผู้ฃายนายประกันได้ อันว่าข้าไถ่ขาดค่านั้น คือว่าไถ่เตมค่า แลท่านมิได้ปรกัน มันหลบหลีกหนีหาย จะเอาแก่ผู้ฃายนั้นมิได้ อันว่าไถ่ทาษมิได้ใช้นั้น คือว่าไถ่แล้วให้ผูกดอกเบี้ยไปก็ดี แลทาษนั้น[2] ฃอผูกดอกไปเองก็ดี ผู้[3] ไถ่มิได้ไช้
๑ มาตราหนึ่ง ถ้าผัวแลพ่อแม่นายเงินเอาชื่อลูกเมียข้าคนใส่ในกรมธรรฃาย ท่านว่าเปนสิทธิ แม้นว่าเจ้าสีนบอกก็ดี มิได้บอกก็ดี แก่ตัวเรือนเบี้ยซึ่งมีชื่ออยู่ในกรมธรรม์นั้น ท่านว่าเปนสิทธิได้โดยกระบิลเมืองท่าน เหดุว่าเจ้าผัวพ่อแม่นายเงินนั้นเปนอิศรภาพแล
๒ มาตราหนึ่ง เมียก็ดี ลูกก็ดี เอาชื่อ พ่อ
แม่ แลผัวใส่ในกรมธรรม์ฃาย ท่านว่ามิเปนสิทธิเลย เหดุว่า เมีย
ลูก นั้นมิได้เปนอิศระแก่ผัวแลพ่อแม่นั้นเลย
๓ มาตราหนึ่ง ผู้ใดขาดแคลนมีอาสนเอา พี่น้อง
ลูกหลาน ญาติ
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “คา” เป็น “ค่า” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
