หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๗
| รูปแรดช้างโคควายขายกันวุ่น ตุ๊กตาหน้าพราหมณ์ |
| งามละมุน ต้นพิกุลลิ้นจี่ดูดีจริง ต้นไม้ทองเสาธง |
| หงษ์ขี้ผึ้ง คู่ละสลึงเขาขายพวกชายหญิง อุณรุท |
| ยุดกินนรชะอ้อนพริ้ง มีทุกสิ่งซื้อมาบูชาพระ ขึ้นกุฎี |
| ที่รักรู้จักสนิท ดัดจริตพูดจาวิสาสะ พระหนุ่มหนุ่ม |
| กลุ้มใจทำไมละ เสียงจ๋าจ๊ะเจรจาพาสบาย ถ้าญาติ |
| โยมจริงจริงแล้วนิ่งเฉย มิใคร่เงยดูหน้าปัญญาหาย |
| ไม่พูดมากพาดพิงให้พริ้งพราย ดูเราะรายเรียบร้อย |
| กระช้อยชด พรรษาหนึ่งสองพรรษาไม่ผาศุก เข้าบ้าน |
| กรุกเลยลาสิกขาบท เหมือนน้ำอ้อยย้อยถูกจมูกมด |
| ใครจะอดได้เล่าพวกชาวเรา นึกคนึงถึงนางกลางพรรษา |
| แต่คอยหาเช้าเย็นไม่เห็นเขา เที่ยวฟังเทศน์มิได้ขาด |
| ดูลาดเลา เห็นแต่เขาคนอื่นไม่ชื่นตา นั่งพับเพียบ |
| เรียบร้อยน้อยไปฤๅ ประนมมือฟังธรรมเทศนา ที่ฟัง |
| จริงนิ่งตรับจนหลับตา บ้างก้มหน้าฟังไปมิได้เงย ที่ฟัง |
