หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๑๘
| วับเวหาล้วนดาเรศ เหมือนดวงเนตรนุชนางสำอาง |
| โสม ดูกระพริ้มริมแดงดังแสงโคม ลอยโพยม |
| ล้อมจันทร์พรรณราย พี่นั่งชมตรมตรึกดึกสงัด น้ำ |
| ค้างหยัดเยือกเย็นกระเซ็นสาย บุปผาเผยกลิ่นก้าน |
| บานกระจาย ต้องพระพายหอมประทิ่นเหมือนกลิ่นนาง |
| พี่เคลิ้มคลั่งนั่งอยู่ดูมะลิ ลืมสติหลงพลอดกอดกระ |
| ถาง ฟังเปนเสียงสายสมรวอนให้วาง จึงปลอบนาง |
| ทางว่าด้วยอาไลย พี่นั่งคอยนอนคอยน้อยไปฤๅ |
| ขอถูกมือยอดรักอย่าผลักไส พอรู้สึกนึกเขินเดินออก |
| ไป ถ้าแม้นใครเห็นฉันแล้วขันจริง ราวกับถูกยา |
| แฝดสักแปดโถ จนซูบโซเสียศรีดังผีสิง พระอะไภย |
| หลงรูปวาดหวาดประวิง เรากลับยิ่งกว่าพระอะไภยไป |
| ถ้ามิได้นวลหงฉันคงม้วย ใครจะช่วยดับเข็ญเห็น |
| ไม่ไหว ฤๅจะเหมือนมดแดงน่าแคลงใจ ให้สงไสย |
| วิญญาเปนอาจิณ ดูตำราว่าพฤหัศบดิ์เปนปัตตนิ ตาม |
