หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
เล่ม ๔๐น่า ๘
วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๔๖๖
ราชกิจจานุเบกษา
มาตรา๒๓ถ้าใจความในเอกสารเปนที่สงสัย ให้ศาลเพ่งเล็งถึงเจตนาอันแท้จริงยิ่งกว่าถ้อยคำสำนวนที่กล่าว
มาตรา๒๔ถ้าในเอกสารมีบทซึ่งแย้งกันฤๅเปนปฏิปักษ์แก่กันตั้งแต่สองบทขึ้นไป และศาลมิอาจทราบเจตนาอันแท้จริงได้ไซร้ ให้ถือเอาความข้อหลังเปนบทบังคับ
มาตรา๒๕ถ้าพิศูจน์ได้ว่ามีผู้แปลงปลอมเอกสารส่วนใดส่วนหนึ่ง ให้ศาลฟังถือเอาความเดิมแห่งเอกสารนั้น
ถ้าศาลมิอาจหยั่งทราบความเดิมนั้นได้ ก็อย่าให้ฟังความส่วนที่แปลงปลอมนั้นเลย
มาตรา๒๖ตีความในเอกสารไปในทางใดจะทำให้ข้อความฤๅเอกสารเปนผลบังคับได้ ท่านให้ถือเอาทางนั้นดีกว่าที่จะถือเอาทางที่ไร้ผล
มาตรา๒๗ลงจำนวนเงินฤๅปริมาณในเอกสารด้วยตัวอักษรและตัวเลข ถ้าตัวอักษรกับตัวเลขทั้งสองอย่างนั้นไม่ตรงกัน และศาลมิอาจหยั่งทราบเจตนาอันแท้จริงได้ไซร้ ให้ฟังเอาจำนวนเงินฤๅปริมาณซึ่งเขียนเปนตัวอักษรนั้นเปนประมาณ
